اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر هیجانات خود آگاه در دختران

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر هیجانات خودآگاه دختران مجرد دارای سبک دلبستگی اجتنابی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و گمارش تصادفی بود. جامعه آماری شامل دختران مجرد دارای سبک دلبستگی اجتنابی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۵ بود. تعداد ۴۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه هیجانات خودآگاه تانگنی و همکاران (۱۹۹۲) جمع آوری و با تحلیل کوواریانس تک متغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین دو گروه در نمرات پس آزمون هیجانات خود آگاه تفاوت معناداری وجود دارد (۰.۰۰۱>F=۲۶.۰۴, p). همچنین اندازه اثر ۰.۴۶۰ نشان دهنده تاثیر بالای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش هیجانات خود آگاه بود. بر این اساس درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند به عنوان روشی موثر برای ارتقای هیجانات خود آگاه دختران مجرد دارای سبک دلبستگی اجتنابی مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

پذیرش و تعهد , هیجانات خود آگاه , سبک دلبستگی اجتنابی , دختران مجرد