ضرورت مناسب سازی معابر در فضاهای شهری با توجه به نیاز جامعه معلولین در شهرهای کشور

مفهوم مناسب سازی محیط در چند دهه گذشته تحول یافته و دامنه شمول بیشتری پیدا کرده است. سازگار ساختن محیط شهر با نیازهای افراد دارای معلولیت جسمی و حرکتی در واقع بازگردانیدن این افراد به اجتماع، زندگی و فعالیت می باشد. حریم پیاده رو باید در طول مسیر مشخص باشد تا ضمن حفظ پیوستگی برای حرمت فرد معلول، امنیت او نیز تضمین گردد. در این پژوهش روش تحقیق با استفاده متون و منابع اسنادی و کتابخانه ای گردآوری شده است و این تحقیق از نوع هدف کاربردی است، روش و ماهیت توصیفی تحلیلی می باشد، که در آن موضوع شبکه های عابر پیاده برای معلولین مورد بررسی قرار گرفته است. در نهایت پیشنهادهایی برای وضعیت مطلوب شبکه های عابرین پیاده مورد نیاز برای معلولان ارائه می شود از جمله: بالابردن سطح آگاهی عمومی در خصوص مشکلات و نیازهای معلولین در جامعه، اولویت بندی اجرای پروژه های مناسب سازی معابر شهری مناسب معلولین، نظارت دقیق تر و موثرتر ناظرین بر پروژه های مرتبط با مناسب سازی معابر شهری طبق دستورالعمل ها و ضوابط تدوین شده، نظارت موثر مدیران شهری بر احداث فضاهای عمومی و پیاده روهای شهری مناسب معلولین، ایجاد محل های ویژه جهت توقف وسایل نقلیه برای معلولین در توقفگاه های عمومی، مناسب سازی معابر شهری و نصب علائم فیزیکی لازم با اولویت معابر اصلی و تقاطع ها، رعایت اصول مناسب سازی در تهیه طرح های جامع و هادی و تفصیلی و توجه به ضوابط و مقررات ویژه معلولین در شهرهای کشور، انتخاب یک شهر در هر استان به عنوان پایلوت مناسب سازی.

Keywords:

مناسب سازی , معابر , فضاهای شهری , جامعه معلولین , شهرهای کشور