بررسی عددی جذب انرژی ساختار درونرو اصلاح شده پلیمری

اگزتیک درونرو یکی از نخستین سلول های واحد پیشنهادی برای ساخت ساختارهای سلولی اگزتیک بود. این سلول واحد هنوز به طور گسترده در سیستم های جذب انرژی استفاده می شود، اما فضای قابل توجهی برای بهبود طراحی آن وجود دارد. در این مقاله، با استفاده از حل عددی (روش اجزاء محدود) چهار ساختار شامل یک عدد سازه پلیمری (ترموپلاست پلی اورتان) درونرو، سازه پلیمری درونرو اصلاح شده با ضخامت ۹/۰ میلی متر، سازه پلیمری درونرو اصلاح شده با ضخامت ۳/۱ میلی متر و سازه پلیمری درونرو اصلاح شده با ضخامت ۷/۱ میلی متر تحت آزمون فشار قرار می گیرند. مدل های تغییر شکل و منحنی های (نیرو _ جابجایی) نمونه های تحت فشار به صورت عددی محاسبه می شوند. سپس، رفتارهای مکانیکی ساختار درونرو، درونرو اصلاح شده با ضخامت ۹/۰ میلی متر، درونرو اصلاح شده با ضخامت ۳/۱ میلی متر و درونرو اصلاح شده با ضخامت ۷/۱ میلی متر مجدد با شبیه سازی عددی بررسی شد. ساختار درونرو اصلاح شده با ضخامت ۷/۱ میلی متر به دلیل تحمل تنش فشاری بیشتر، قابلیت جذب انرژی بالاتری نسبت به ساختار درونرو، ساختار درونرو اصلاح شده با ضخامت ۳/۱ میلی متر و ساختار درونرو اصلاح شده با ضخامت ۹/۰ میلی متر دارد.

Keywords:

ضریب پواسون منفی , سازه های مشبک , اگزتیک , جذب انرژی , روش اجزاء محدود