نقش گردشگری خوراک در برند سازی مقاصد روستایی ایران

گردشگری خوراک به عنوان یکی از شاخه های نوین صنعت گردشگری در سال های اخیر جایگاه ویژه ای در توسعه مقاصد روستایی یافته است. این نوع گردشگری نه تنها ابزاری برای تجربه طعم ها و سبک زندگی محلی است بلکه می تواند به عنوان عامل موثر در برندسازی مقصد و ایجاد تمایز در بازار رقابتی گردشگری عمل کند. مقاله حاضر با رویکردی مروری و با استفاده از منابع داخلی و بین المللی به بررسی چهار محور اصلی شامل عوامل موثر بر توسعه گردشگری خوراک، نقش آن در برندسازی مقاصد روستایی، چالش ها و موانع پیشرو و راهکارهای استراتژیک برای توسعه پایدار پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که اصالت و کیفیت غذا، زیرساخت های گردشگری، حمایت های دولتی، بازاریابی هوشمند و مشارکت جامعه محلی مهم ترین عوامل در تقویت برند روستایی از طریق گردشگری خوراک هستند. در عین حال چالش هایی نظیر نبود هماهنگی نهادی، ضعف در آموزش و استانداردسازی خدمات و محدودیت های قانونی مانع شکوفایی کامل این ظرفیت می شوند. در نهایت نتیجه گیری مقاله حاکی از آن است که گردشگری خوراک می تواند با تقویت هویت فرهنگی، ارتقای اقتصاد محلی و حفاظت از محیط زیست به ابزاری کارآمد برای توسعه پایدار و برندسازی مقاصد روستایی ایران بدل گردد.

Keywords:

گردشگری خوراک , برندسازی , مقصد , مقاصد روستایی , توسعه پایدار , میراث ناملموس فرهنگی