مدل مفهومی استفاده از انرژی های تجدیدپذیر در توسعه پایدار شهری (مطالعه موردی شهر تبریز)

با توجه به اهمیت انرژی های تجدیدپذیر در تحقق توسعه پایدار شهری و کاهش اثرات منفی زیست محیطی این پژوهش به طراحی و ارائه یک مدل مفهومی برای بهره گیری بهینه از منابع انرژی پاک در شهر تبریز می پردازد. داده های اقلیمی، اقتصادی و اجتماعی جمع آوری شده و با استفاده از روش های تحلیل کمی و کیفی پتانسیل های انرژی خورشیدی، بادی و زیست توده در مناطق مختلف شهر بررسی شده اند. نتایج نشان می دهد که استفاده همزمان از این منابع می تواند سهم قابل توجهی از نیاز انرژی شهری را تامین کند و به کاهش آلودگی هوا و صرفه جویی اقتصادی منجر شود. همچنین، موانع اقتصادی، فرهنگی و زیرساختی شناسایی و راهکارهایی برای رفع آنها ارائه شده است. این مدل می تواند به عنوان راهنمای سیاست گذاران و مدیران شهری برای برنامه ریزی انرژی پاک در تبریز و سایر کلان شهرهای مشابه مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

انرژی های تجدیدپذیر , توسعه پایدار شهری , مدل مفهومی , شهر تبریز , انرژی خورشیدی , انرژی بادی