طراحی فضای شهری پیاده مدار با رویکرد حیات بخشی به مراکز شهری واکاوی مبانی نظری و شاخص های کلیدی

هدف این مقاله، تبیین مبانی نظری و استخراج شاخص های موثر در طراحی فضاهای شهری پیاده مدار با هدف احیای حیات جمعی در مراکز شهری است. این پژوهش از نوع نظری و با روش توصیفی تحلیلی و با اتکا به مطالعات کتابخانه ای و اسنادی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سه مفهوم فضای شهری، پیاده مداری و حیات بخشی ارکان اصلی این منظومه فکری را تشکیل می دهند. یک فضای شهری با کیفیت، بستری برای شکل گیری تعاملات اجتماعی و تقویت سرمایه اجتماعی است. پیاده مداری با اولویت دادن به حرکت پیاده نه تنها حمل و نقل بلکه به عنوان بستری برای ادراک محیط و تقویت زندگی اجتماعی عمل می کند. در نهایت رویکرد حیات بخشی با نگاهی همه شمول و یکپارچه به ابعاد اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و زیست محیطی به دنبال بهبود مستمر شرایط این فضاها است. تجارب موفق جهانی و داخلی موید آن است که ایجاد پیاده راه ها و محدوده های پیاده با رعایت اصول طراحی همه شمول و توجه به ویژگی ها و نیازهای فیزیکی و روانی عابران می تواند به باززنده سازی، افزایش اقتصادی، تعاملات اجتماعی و ارتقای کیفیت محیطی مراکز شهری بینجامد. چارچوب نظری نهایی ارائه شده در این مقاله می تواند به عنوان راهنمایی برای برنامه ریزان و طراحان شهری در پروژه های آتی مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

طراحی شهری , پیاده مداری , حیات بخشی شهری , فضای شهری , طراحی همه شمول , مرکز شهر