تاثیرات مکتب پارکسازی بر شکل گیری پارک های ایران: مطالعه تطبیقی پارک ملت و پارک ملاخلیل قزوین

پارک های شهری از مهم ترین فضاهای عمومی در شهرهای معاصر به شمار می آیند که نقشی چندبعدی در سلامت، تعاملات اجتماعی، عدالت فضایی و کیفیت محیط شهری ایفا می کنند. مکتب پارکسازی از اواخر قرن نوزدهم با تاکید بر انسان محوری، طبیعت گرایی و کارکرد اجتماعی پارک ها شکل گرفت و به تدریج بر برنامه ریزی و طراحی پارک های شهری در سراسر جهان تاثیر گذاشت. هدف این پژوهش، تبیین مولفه های مکتب پارکسازی و تحلیل میزان و نحوه بومی سازی آنها در پارک های ایرانی از طریق مطالعه تطبیقی دو نمونه موردی در شهر قزوین یعنی پارک ملت قزوین و پارک ملاخلیل قزوین است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی، مشاهده میدانی و عکاسی تحلیلی است. نتایج نشان می دهد که پارک ملت نماینده الگوی پارکسازی اجتماعی شهری و پارک ملاخلیل نماینده پارکسازی بومی اکولوژیک است. این تفاوت ها بیانگر طیف بومی سازی مکتب پارکسازی در ایران و ضرورت توجه همزمان به ابعاد اجتماعی، اکولوژیک و هویتی در طراحی پارک های شهری است.

Keywords:

مکتب پارکسازی , پارک شهری , معماری منظر , عدالت فضایی , قزوین