مروری نظری بر تبیین نقش دانشگاه و ابعاد ارتباط پردیس دانشگاهی با شهر در تحقق پایداری شهری

در عصر حاضر پایداری به محور اصلی راهبردهای نوین در برنامه ریزی و مدیریت شهری بدل شده است. در این گذار، دانشگاه ها نه تنها به عنوان نهادهای تولیدکننده دانش بلکه به مثابه کنشگران کلیدی در عرصه تحولات شهری شناخته می شوند. این پژوهش با هدف تبیین نقش دانشگاه در تحقق پایداری و بررسی ابعاد و سازوکارهای ارتباطی میان پردیس دانشگاهی و شهر در این راستا انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که نقش دانشگاه ها در پیشبرد پایداری شهری در دو سطح نهادی و مشارکت های پژوهشی قابل تبیین است همچنین تعامل میان پردیس دانشگاهی و شهر، در قالب هشت بعد متمایز قابل تحلیل قرار می گیرد. نتایج حاکی از آن است که پردیس های دانشگاهی نباید همچون مکان هایی منفک از بافت شهری بلکه به مثابه محرک های توسعه باید نگریسته شوند. گذار از رویکردهای درون گرای سنتی به سمت مدل های یکپارچه مشارکتی و هم راستا با نیازهای جامعه محلی راهبردی اساسی برای تحقق پایداری شهری است. در نهایت برنامه ریزی هم افزا میان دانشگاه و مدیریت شهری کلید تبدیل دانشگاه ها به پیشران های توسعه پایدار است که می تواند زمینه ساز ایجاد شهرهایی تاب آور، پویاتر و پایدارتر گردد.

Keywords:

پردیس دانشگاهی , پایداری شهری , تعامل شهر و دانشگاه , توسعه پایدار