بررسی و ارزیابی المانهای موثر در توسعه حمل و نقل پایدار با رویکرد TOD در شهرداری تهران

در جهان امروز سازمان ها اهمیت بیشتری برای شناخت، انطباق پذیری و مدیریت تغییرات محیط پیرامون قائل هستند و به طور مداوم در جهت کسب و به کارگیری دانش و اطلاعات به روز، به منظور بهبود و ارتقاء عملیات و ارائه خدمات و محصولات مطلوب تر به مخاطبان و مراجعان خود گام برمی دارند. حمل و نقل به عنوان یکی از مهم ترین عوامل شکل دهی به کالبد شهرها و تضمین کننده مفهوم پویایی در آنها، همواره نقش بسزایی در کیفیت فضای شهرها، موجب چندپارگی و تضعیف هویت در بسیاری از محله ها و کریدورهای شهری مهم مانند بازارها شد و زمینه ساز تعریف مدهای حمل و نقل ریلی جدید در شهرها گردید. از زمان ورود خودرو به شهرها، الزامات آن به گونه ای بوده که همواره نوعی تعارض و دوگانگی میان تسهیل جابجایی در شهر و حفظ و ارتقاء کیفیت و هویت فضاهای شهری وجود داشته است. امری که عمدتا ناشی از تکیه بر خودروها به عنوان اصلی ترین شیوه جابجایی در شهر بوده است. برداشت اشتباه از مفهوم TOD در بین تصمیم گیران و مدیران شهری، به دلیل وسعت و عمق اثرگذاریش در توسعه شهری، می تواند منجر به اتلاف جبران ناپذیر سرمایه گردد. طبق رویکرد TOD نیازی به تعریف منابع مالی برای ایجاد این طرح ها نداریم و ما به عنوان سیاست گذاران اصلی شهر فقط باید بستر مناسب برای ایجاد این تغییرات و اصلاحات آماده کنیم و پس از تعریف یک پروژه به صورت سودده این سرمایه گذاران خصوصی هستند که مراتب را اجرا می کنند. لازم به توضیح است درآمدهای کسب شده از این طریق برای شهرداری تهران ناپایدار بوده لذا رویکرد TOD صرف این درآمد را فقط در هزینه احداث و راه اندازی زیرساخت حمل و نقل سریع ریلی (مترو) صحیح می داند.

Keywords:

حمل و نقل پایدار , شهرداری تهران , توسعه پایدار , TOD