بررسی تاثیر هوشمندسازی گزارشگری مالی بر اعتماد سرمایه گذاران با نقش میانجی شفافیت اطلاعات

هدف این پژوهش بررسی تاثیر هوشمندسازی گزارشگری مالی بر اعتماد سرمایه گذاران با نقش میانجی شفافیت اطلاعاتی است. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش اجرا توصیفی-پیمایشی و همبستگی است و در زمره تحقیقات میدانی قرار می گیرد. جامعه آماری شامل مدیران، مالی حسابداران ارشد، حسابرسان داخلی و تحلیلگران مالی شرکت های پذیرفته شده در بورس بوده و نمونه گیری به روش هدفمند انجام شده است. حجم نمونه بر اساس معیارهای مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) تعیین گردید. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد محقق ساخته با طیف لیکرت پنج درجه ای است که سه متغیر هوشمندسازی گزارشگری مالی، شفافیت اطلاعاتی و اعتماد سرمایه گذاران را اندازه گیری می کند. روایی ابزار از طریق روایی محتوا و تحلیل عاملی تاییدی (CFA) و پایایی آن با آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی (CR) تایید شد. برای تحلیل داده ها از مدل یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و نرم افزار SmartPLS استفاده گردید. یافته های پژوهش نشان داد که هوشمندسازی گزارشگری مالی تاثیر مثبت و معناداری بر اعتماد سرمایه گذاران دارد (۰.۴۲=۵.۸۷). همچنین نتایج نشان داد شفافیت اطلاعاتی نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا می کند و اثر غیرمستقیم هوشمندسازی بر اعتماد سرمایه گذاران نیز تایید شد (۰.۳۱=B=۴.۹۲). شاخص های برازش مدل نیز از وضعیت مطلوب مدل ساختاری و قدرت تبیین مناسب متغیرهای وابسته (R۲=۰.۵۶) حکایت دارد. در مجموع نتایج نشان می دهد که هوشمندسازی گزارشگری مالی از طریق افزایش شفافیت اطلاعاتی می تواند موجب تقویت اعتماد سرمایه گذاران شود. بنابراین، فناوری های نوین گزارشگری زمانی بیشترین اثرگذاری را دارند که با سازوکارهای شفافیت اطلاعاتی همراه شوند و به کاهش عدم تقارن اطلاعاتی در بازار سرمایه کمک کنند.

Keywords:

هوشمندسازی گزارشگری مالی , اعتماد سرمایه گذاران , شفافیت اطلاعاتی , اطلاعات مالی , بازار سرمایه