تاثیر مسئولیت اجتماعی بر بهره وری با نقش میانجی استراتژی نوآوری در شرکت گاز استان بوشهر

هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر مسئولیت اجتماعی بر بهره وری سازمانی با نقش میانجی استراتژی نوآوری بود. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل کارکنان سازمان مورد مطالعه بود که بر اساس روش نمونه گیری در دسترس، تعداد ۱۰۱ نفر به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد مربوط به متغیرهای پژوهش بود و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ و پایایی مرکب مورد تایید قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SmartPLS و روش مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی استفاده شد. در بخش تحلیل استنباطی، نتایج مدل سازی نشان داد که ابزار سنجش از پایایی و روایی همگرا و واگرای قابل قبول برخوردار است. کلیه مسیرهای مستقیم مدل از نظر آماری معنادار بودند؛ به گونه ای که استراتژی نوآوری تاثیر مثبت و معنی داری بر بهره وری دارد، مسئولیت اجتماعی تاثیر بسیار قوی بر استراتژی نوآوریو نیز اثری مستقیم و مثبت بر بهره وری دارد. یافته ها حاکی از آن است که استراتژی نوآوری نقش میانجی جزئی در رابطه بین مسئولیت اجتماعی و بهره وری ایفا می کند؛ بدین معنا که فعالیت های مسئولانه اجتماعی علاوه بر تاثیر مستقیم بر بهبود عملکرد سازمان، از مسیر ارتقای راهبردهای نوآورانه نیز باعث افزایش بهره وری می شوند. بر اساس نتایج تحقیق، پیشنهاد می شود مدیران سازمان ها در برنامه ریزی های راهبردی خود، مسئولیت اجتماعی را به عنوان ابزاری برای توسعه فرهنگ نوآوری و افزایش بهره وری در نظر گیرند. توجه به ذی نفعان، تقویت نوآوری سازمانی، آموزش کارکنان در حوزه خلاقیت و مسئولیت پذیری اجتماعی، و ایجاد سازوکارهای تشویقی برای نوآوران از راهکارهای کلیدی جهت بهبود عملکرد بهره ورانه است. در نهایت، پژوهش حاضر با وجود برخورداری از روایی آماری قابل اطمینان، با محدودیت هایی همچون حجم نمونه محدود، ترکیب جنسیتی نامتوازن و ماهیت مقطعی داده ها مواجه بود؛ ازاین رو پیشنهاد می شود پژوهش های آتی با حجم نمونه بزرگ تر، در صنایع متنوع و با رویکردهای طولی مقایسه ای انجام شود تا تعمیم پذیری نتایج افزایش یابد.

Keywords:

مسئولیت اجتماعی , استراتژی نوآوری , بهره وری , مدل سازی معادلات ساختاری , PLS-SEM