تاثیر انسان نمایی ربات های همکار بر پذیرش آن ها در صنعت خودروسازی: نقش میانجی ایمنی درک شده

پژوهش حاضر بر انسان نما بودن ربات های همکار و تاثیر آن بر متغیرهای شایستگی درک شده، ایمنی درک شده، تهدید درک شده و در نهایت پذیرش این ربات ها توسط کارکنان در صنعت خودروسازی متمرکز است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی، توصیفی-همبستگی و مقطعی است. جامعه آماری پژوهش کارمندان صنعت خودروسازی کشور هستند و ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه و با نمونه گیری تصادفی در نظر شدند. روایی و پایایی با استفاده از شاخص های آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی، AVE، بارهای عرضی و آزمون HTMT تایید شد. برای آزمون نقش میانجی، تحلیل میانجی گری براساس شاخص VAF محاسبه گردید. در تجزیه و تحلیل داده های آماری، از رویکرد مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان داد که طراحی انسان نمای ربات های همکار تاثیر مثبتی بر افزایش ایمنی درک شده و شایستگی درک شده دارد، اما در عین حال می تواند تهدید درک شده را نیز افزایش دهد. با این حال، ایمنی درک شده نقش مهمی در پذیرش ربات های همکار ایفا می کند و می تواند تاثیر طراحی انسان نما را تقویت کند. پذیرش ربات های همکار یکی از حوزه های جدید در ادبیات است که تاکنون ابعاد آن به طور عمیق به خصوص در داخل کشور بررسی نشده است. یافته ها نشان می دهند که برای ارتقای پذیرش ربات های همکار، تمرکز بر کاهش احساس تهدید و افزایش ایمنی در طراحی ضروری است.

Keywords:

انسان نما بودن ربات همکار , پذیرش ربات های همکار , شایستگی درک شده , تهدید درک شده , ایمنی درک شده