مقایسه تاثیر روش آموزش شبیه سازی مبتنی بر مولاژ و سنتی، بر دانش، عملکرد دانشجویان رشته فوریت های پزشکی در کارآموزی احیای قلبی-ریوی در دانشکده پرستاری کاشمر

مقدمه و هدف: احیای قلبی-ریوی (CPR) یکی از حیاتی ترین مداخلات در اورژانس های قلبی است که نقش تعیین کننده ای در بقای بیماران دارد. با وجود اهمیت این موضوع، مطالعات متعدد نشان دهنده ناکافی بودن دانش و مهارت های عملی دانشجویان علوم پزشکی در این زمینه است. روش های سنتی آموزشی به تنهایی نمی توانند شکاف عمیق میان دانش نظری و مهارت عملی را پر کنند. از این رو، مطالعه حاضر با هدف مقایسه تاثیر دو روش آموزش شبیه سازی مبتنی بر مانکن و آموزش سنتی بر دانش و مهارت های بالینی دانشجویان رشته فوریت های پزشکی انجام شد. روش کار: این مطالعه یک پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بر روی ۳۶ دانشجوی فوریت های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی کاشمر انجام شد. دانشجویان به دو گروه ۱۸ نفره مداخله (شبیه سازی) و کنترل (سنتی) تقسیم شدند. گروه مداخله به مدت ۶ روز تحت آموزش مبتنی بر شبیه سازی با سناریوهای بالینی بر روی مانکن قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه دانش (۲۶ سوال) و چک لیست مهارت عملی (۲۰ آیتم) جمع آوری و با آزمون های t مستقل و اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها: دو گروه از نظر ویژگی های دموگرافیک همگن بودند. در پیش آزمون تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت (۰.۰۵ > p)، اما در پس آزمون، گروه مداخله نمرات دانش (۴۵.۷۸ ± ۷.۴۵) و مهارت عملی (۳۴.۵۲ ± ۳۴.۸۱) را به طور معنی داری بالاتر از گروه کنترل (دانش: ۳۴.۵۳ ± ۷.۶۷ و مهارت: ۱۹.۳۸ ± ۲.۱۶) کسب کرد (p < ۰.۰۰۱). نتیجه گیری: آموزش مبتنی بر شبیه سازی با استفاده از مانکن در مقایسه با روش سنتی، تاثیر معنی داری بر افزایش دانش و مهارت های عملی دانشجویان فوریت های پزشکی دارد. استفاده از این روش به عنوان یک استراتژی موثر برای استانداردسازی آموزش و ارتقای کیفیت مراقبت های بالینی پیشنهاد می شود.

Keywords:

شبیه سازی , احیای قلبی-ریوی , مانکن , دانش , مهارت بالینی , دانشجوی فوریت های پزشکی