امر مسبوق به سابق در دادسرا

یکی از مسائل مهم در رویه قضایی ایران، طرح شکایت «مقارن واحد» در جریان شکایت طرح شده سابق در حال تحقیق است که منتج به تحقق دادرسی موازی می گردد. این موضوع از جهت استماع یا عدم استماع دعوی کیفری «مقارن واحد» حائز اهمیت است. سوال اساسی پژوهش حاضر این است که در صورت کشف شکایت با اوصاف مذکور توسط مقام قضایی یا طرح ایراد از سوی مشتکی عنه، شعبه مرجوع الیه موازی یا شعبه ای که دعوا زمانا موخرتر در آن ثبت شده، می بایست چه تصمیم قضایی اتخاذ نماید؟ قانون گذار، موضوع ایراد امر مسبوق به سابق در امور حقوقی را در «بند دوم» ماده ۸۴ و مواد ۸۹ و ۱۰۳ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۷۹، مطرح و تعیین تکلیف نموده است لکن در آیین دادرسی کیفری چنین صراحتی مشاهده نمی شود. لذا نسبت به امر مسبوق به سابق کیفری در رویه قضایی اختلاف نظر وجود دارد. به نظر می رسد به جهت رعایت عدالت، پیشگیری از دادرسی موازی و صدور آرای متعارض، مطلقا دعوای کیفری مقارن قابل استماع و تعقیب نیست و مناسب ترین تصمیم این است که مقام قضایی صالح مرجوع الیه، قرار موقوفی تعقیب به جهت «منع تعقیب مضاعف یا هم زمان» صادر نماید. نگارندگان به شیوه توصیفی تحلیلی، موضوع را مورد بررسی قرار می دهند.

Keywords:

امر مسبوق به سابق , امر مطروحه , منع تعقیب مضاعف , اعتبار امر مختوم , دادرسی موازی