رویه قضایی محاکم کیفری بین المللی در فرایند رسیدگی به جرایم تروریستی

به عنوان یک برچسب، «تروریسم» یا «تروریست» یک اثر انگ قوی دارد و مدت هاست که به صورت راهبردی برای مشروعیت زدایی از دشمنان، مورد استعمال قرار گرفته است. در ضمن، «تروریسم» یک مفهوم حقوقی است که در طیف وسیعی از رژیم های حقوق بین الملل به آن پرداخته می شود. اقدامات تروریستی و چالش های ناشی از آن موجب گردیده جامعه بین المللی اسناد متعددی را در مواجهه با آن ها به تصویب رساند. در چهارچوب تصویب اساسنامه رم در سال ۱۹۹۸ و تاسیس دیوان کیفری بین المللی، سازوکاری برای مقابله با جرایم بین المللی مورد اهتمام مقرر گردید. در سال ۱۹۹۴، کمیسیون حقوق بین الملل در خصوص اساسنامه دیوان کیفری بین المللی، پیشنهادی مبنی بر درج یک طبقه دیگر از جرایم در چهارچوب صلاحیت قضایی دیوان از جمله «جرایم معاهداتی» شامل تروریسم، قاچاق مواد، آپارتاید و تخلف فاحش و شدید از کنوانسیون های چهارگانه ۱۹۴۹ ژنو را ارائه کرد که عدم توافق نظر در این رابطه، موجب گردید تروریسم در چهارچوب صلاحیت قضایی دیوان قرار نگیرد. حوادث ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ برخلاف دیگر وقایع توجه جامعه بین المللی را نسبت به پدیده تروریسم متمرکز کرد. مسائل شناخته شده در نظام حقوق بین الملل در زمره آن دسته از چالش هایی است که تروریسم موجبات آن را فراهم کرده است.

Keywords:

جرایم تروریستی , رویه قضایی , محاکم کیفری بین المللی , دیوان کیفری بین المللی