سرویس اتوبوس توقف محدود: راهکاری برای ارتقاء کارایی و سطح خدمت خطوط حملونقل عمومی با تقاضای بالا

یکی از چالش های طراحی و برنامه ریزی شبکه حمل و نقل عمومی، توزیع نامتوازن تقاضا در طول خطوط آن است که باعث تخصیص ناکارای ناوگان حملونقل و ازدحام مسافر در وسایل نقلیه می شود. در این مقاله، قصد داریم تا این مشکل را با جایگزین کردن تعدادی سرویس توقف محدود به جای سرویس معمولی یک خط پر تقاضا برطرف کنیم. برای این منظور، یک مدل ریاضی عدد صحیح مختلط ارائه شده که ظرفیت بلااستفاده ی ناوگان حمل ونقل را کمینه می کند. روشن است که کاهش ظرفیت بلااستفاده،منتج به کاهش هزینه های متصدی می شود چرا که بلااستفاده ماندن ظرفیت ناوگان حمل و نقل، به مثابه ی نوعی ضرر یا هزینه ی بی ثمر برای متصدی است. در این مدل، محدودیتی تعبیه شده که مانع از افزایش بیش از حد تعداد مسافر ایستاده (مازاد بر ظرفیت) در وسایل نقلیه می شود. مدل پیشنهادی با نرم افزار بهینه سازی IBM ILOG CPLEX حل شده و نتایج آن نشان دهنده ی کارایی روش پیشنهادی است چرا که ضرر متصدی را تا 43 درصد کاهش می دهد.

Keywords:

سرویس توقف محدود , سرویس سریع السیر , طراحی شبکه حمل ونقل عمومی , تعیین تواتر , مدل سازی ریاضی , برنامه ریزی عدد صحیح مختلط