در حال حاضر کشور ما مواجه با 9080 پروژه عمرانی ملی و بیش از 45000 پروژه استانی نیمه تمام و در حال اجرا می باشد . رشد جمعیت در کشور و ارتقا سطح زندگی، موجب افزایش نیازها و هزینه های جاری می شود، که اگر درآمدهای کشور را به صورتی خوشبینانه ثابت فر ض نماییم، هر ساله ب ه ناچار بودجه های عمرانی کاهش یافته و این کاهش سبب طولانی شدن دوره اجرای پروژه ها خواهد شد . افزایش دوره ساخت پروژه ها و معطل ماندن هزینه های انجام شده، زیان هنگفتی را بر کشور تحمیل می کند که زیان ناشی از تاخیر در بهره برداری از طرح های عمرانی، سالانه بالغ بر 460 میلیارد تومان می باشد .[ 1] برای ادامه حیات و حضور در سطح بین المللی، در حالیکه با محدودیت منابع و افزایش روزافزون تقاضا در سطحی به مراتب وسیع تر از قبل روبرو هستیم، باید کاهش هزینه ها به طور جدی دنبال شود . این امر ما را به حذف هزینه ها و جوانب زائد پروژه ها وادار می سازد و چنانچه
مهندسی ارزش اعمال گردد، هر فرد و یا سازمانی می بایست از روش ها و هزینه های بکار برده در طرح خود، دفاع نموده و خود را پاسخگو بداند و این خود سبب تفکر و اندیشیدن به راهکارهای جدید که متفاوت از نگرش سنتی هستند، خواهد شد. کاربست
مهندسی ارزش تنها به مرحله طراحی و ساخت پروژه ها محدود نشده ، بلکه شامل مرحله بهره برداری و نگهداری نیز می شود . بهبود کارکرد و صرفه جویی به عنوان دو عامل اساسی در نتایج حاصل از کاربرد
مهندسی ارزش است و بر اساس تجربه جهانی در قبال هر واحد هزینه برای مهندسی ارزش، بین 15 تا 30 واحد صرفه جویی حاصل می شود.