بررسی رابطه بین تغییرات بهره وری و اشتغال درصنعت ایران کاربرد روش تجزیه بلنچارد ـ کوآ

افزایش بهره وری به عنوان راهکاری برای کاهش شکاف عرضه و تقاضا و همچنین عاملی درجهت کاهش هزیه های تولیدی وافزایش کیفیت تولیدات و توان رقابتی آنها و بازدهی استفاده ازمنابع تولید مورد توجه اقتصاددانان و سیاستگزاران می باشد همچنین کاهش بیکاری نیز ازدیگر چالشهای پیشروی کشورهای جهان است اما ابهامی که درنظریات و مطالعات اخیرمطرح شده است عدم توانایی دستیابی همزمان به هردو هدف کاهش بیکاری و افزایش بهره وری می باشد لذا سوال اساسی درمطالعه حاضراین است که ایاارتقا بهره وری نیروی کار موجب کاهش اشتغال درصنایع ایران میگردد ؟ بدین منظور ازیک الگوی VAR ساختاری شامل متغیرهای بهره وری نیروی کار و اشتغال صنایع ایران و شاخص بهای کالا ها و خدمات مصرفی CPI طی سالهای 1352 الی 1386 استفاده شده است و داده های مورد نیاز ازپایگاه سازمان بهره وری اسیایی APO مرکزامار وبانک مرکزی ایران بدست آمده اند براوردالگوی ساختاری بااستفاده ازروش تجزیه بلنچارد ـ کوآ می باشد نتایج این مطالعه نشان میدهد که درصنعت ایران سیاست های ارتقا دهنده بهره وری نیروی کار دربلندمدت میتوانند موب کاهش اشتغال نیروی کار شوند اما ازانجا که نقش و اهمیت ناچیزی درتغییرات اشتغال دارند لذا این کاهش قابل توجه نیست