پیاده مداری در جهت افزایش کیفیت زندگی و سرزندگی در فضای شهری (نمونه موردی خیابان احمدباد مشهد)

معابر شهری از عناصر اصلی در فضاهای شهری گذشته به شمار میرفتند که از قابلیت پیاده مداری بالایی برخوردار بوده اند. اما به دنبال انقلاب صنعتی و سلطه اتومبیل در شهرها موضوع عابر پیاده به فراموشی سپرده شد. در سالهای اخیر با توجه به رشد سریع و روزافزون وسعت شهرها و حومه آنها استفاده از اتومبیل بر زندگی شهرنشینی سایه افکنده و فضای شهر را دستخوش تغییر نموده است. به طوری که امکان تردد آسان و ایمن پیاده را از کودکان، سالمندان و افرادی که فاقد وسیله نقلیه شخصی بوده سلب نموده است. با توجه به مشکلات پیچیده افراد وجود و تحقق مسیر که بیشترین سطح تعاملات اجتماعی را در مجموعه فضاهای شهری دارا است، لازم دانسته تا به هدف این پژوهش که رسیدن به اهکارهایی اجرایی برای افزایش کیفیت زندگی و کیفیت فضاهای عمومی شهری با اولویت به حرکت عابر پیاده و افزایش حضور افراد در فضاهای شهری و فضای مناسب زندگی با کیفیت بالا جهت افزایش پیاده مداری برسد. در نهایت راهکارها و پیشنهاداتی برای تأمین نیازهای پیاده به منظور بالا بردن کیفیت زندگی و ترویج پیاده گرایی مطرح گردیده است.

Keywords:

فضای شهری , پیاده , پیاده مداری , کیفیت زندگی , خیابان احمدآباد