بررسی زهد در دوبیتی های باباطاهر همدانی
Publish place: National Colloquium on the Millennium of Babataher
Publish Year: 1396
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 496
This Paper With 7 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
MAFAKHERCONF01_012
تاریخ نمایه سازی: 16 تیر 1397
Abstract:
یکی از اصطلاحات مشترک بین شریعت و طریقت، اصطلاح زهد است که به معنی رویگردانی و اعراض از دنیا به قصد پرداختن به آخرت و دل بستن به معبود و مقصود نهایی می باشد. سخن گقتن از زهد، سنتی دیرپا در ادب پارسی به ویژه در شعر تعلیمی و عرفانی است. یکی از شاعرانی که در شعرش به زهد تمایل نشان داده و در باب عناصر آن سخن گفته، باباطاهر همدانی است. با توجه به این که رگه هایی از عرفان در شعر باباطاهر قابل ردیابی است، در این پژوهش بر آن شدیم تا میزان توجه این شاعر به مقوله زهد را مورد کنکاش قرار دهیم. در پایان، این نتیجه حاصل شد که نکوهش دنیا و بیان بی وفایی و بیاعتباریش و توجه داشتن به آخرت و مرگ، از مهمترین عناصر تشکیل دهنده زهد در دوبیتی های این شاعر همدانی است.
Keywords:
Authors
کمال رضایی شعبان
دانش آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان
مهدی شریفیان
استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سینا همدان