چگونگی ایجاد یک تحول در نحیط زیست شهری؛ نمونه موردی پروژه چیونگی چیون
Publish place: Second International Conference on Applied Research in Agricultural Sciences, Natural Resources and the Environment
Publish Year: 1397
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 512
This Paper With 12 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
AGRIHAMAYESH02_062
تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1397
Abstract:
سیول از چیونگی چیون آغاز شد، اهمیت این رود به عنوان بخش هویتی و تاریخی شهر از یک طرف و وجود طبیعتی در دل شهر نیز از طرف دیگر از دلایل تصمیم به تخریب اتوبان دو طبقه بر روی این رود است. چیونگی چیون با 4.8 کیلومتر طول، یکی از فضاهای تفریحی مدرن عمومی است که در مرکز شهر سیول در کشور کره جنوبی قرار دارد. این بنای شهری جزو یکی از پروژه های عظیم نوسازی شهری محسوب می شود، که توسط گروه معماری منظر کیم دیزاین طراحی شده است. این پروژه تلاشی بود برای ترویج اقتصاد شهری از طریق تقویت زیر ساخت های شهری برای به وجود آوردن شرایط رقابتی در منطقه صنعتی که از پر محورترین جریانات اقتصادی محسوب می شود. در سال 2005 اتوبان طبقاتی تخریب و کریدور سبز رود نمایان شد. این پارک به عنوان یک نیروی زیستی برای مرکز شهر است که کمک بزرگی به کاهش درجه حرارت در این کلان شهر نموده است. پروژه با هدف احا محیط طبیعی و پایدار، کاهش آلودگی محیطی، ارتباط قسمت شمال و جنوب، باز زنده سازی تاریخ و فرهنگ منطقه و رونق اقتصادی شکل گرفت و اقداماتی در جهت اهداف از جمله احداث 22 پل جهت ارتباط شمال و جنوب، فضایی جهت لمس آب، بازسازی طبیعت، حذف اتوبان و ... صورت پذیرفت که به طور حداکثری توانست اهداف را تحقق بخشد. این پارک بزرگ به مکانی برای فعالیت های جدید، تفریح و تفرج ساکنان و توریست ها تبدیل شده و می تواند ترکیب جدیدی از انواع ماهی ها، حشرات و سایر حیوانات را نیز به اکوسیستم شهری سیول اضافه کند. پروژه شامل سه بخش طراحی می باشد (تاریخ، شهر و فرهنگ، طبیعت در شهر) که اقداماتی مناسب جهت احقاق این امر صورت گرفته است. در پی چالش های پیش روی طراحان اعم از خطر سیل و کمبود راه ارتباطی پیاده بین دو بخش شمالی و جنوبی، راه حل هایی ارایه شد که موفقیت آمیز بودند؛ اما نقدهایی بر پروژه اعم از پمپ مصنوعی و عدم وجود سیرکولاسیون آب وارد است که بر این اساس نمی توان آن را طراحی پایدار به حساب آورد.
Authors
کیوان کیانی
دانشجوی کارشناسی ارشد، معماری منظر، دانشگاه تهران