جنگلهای ایران با ویژگی های ممتاز و منحصر بفرد زیست محیطی از جمله منابع طبیعی تجدید شونده هستند و ضمن برخورداری از ویژگی تجدید حیات طبیعی و برخورداری از ارزشهای فراوان زیست محیطی در میان منابع طبیعی تجدیدشونده جایگاه ویژهای دارند که با
مدیریت علمی و آگاهانه میتوان به پایداری، توسعه و تداوم جنگلها برای نسل امروز و آیندگان امیدوار بود.
مدیریت جنگلها طی سالیان سال دستخوش تغییرات اساسی شده است. امروزه جنگلداری در غالب کشورهای مترقی و پیشرفته تکیه بر پایداری جنگل ، حفظ و ارتقای ارزشهای زیست محیطی و استفاده از کلیه ظرفیتهای موجود در حوزه های آبخیز جنگلی دارند و اساس برنامه ریزی جنگل مبتنی برحفظ این ارزشها است. بنابراین در قرن حاضر
مدیریت و اداره جنگلها در جهان با نگرشی همه جانبه و با توجه به مسایل زیستمحیطی، اقتصادی و اجتماعی از طریق طراحی، برنامهریزی و اجرای برنامه ها در چارچوب روشهایی موسوم به جنگلداری چند منظوره و
مدیریت پایدار جنگل به گونهای انجام میپذیرد که تمامی برنامه ها متناسب با ساختار زیست محیطی جنگلها و شرایط اجتماعی حاکم بر آن و تقدم حفظ ارزش های زیست محیطی بر منافع اقتصادی انجام شود. در مقاله حاضر به تاریخچه
مدیریت جنگلهای ایران خصوصا جنگلهای شمال کشور پرداخته شد. نتیجه مطالعه نشان دهنده وجود تغییرات بسیار در ساختار مدیریتی سازمان جنگلها و به تبع آن جنگلها است که تا کنون با نبود برنامه شفاف و مشخص برای
مدیریت اکوسیستم های جنگلی، تداوم و استمرار این منابع با ارزش را با تردید مواجه کرده است.