«غیرنهادی شدن» فناوری محور رسانه ها در عرصه سیاستگذاری های رسانه ای
به همان اندازه که شاهد «غیرنهادی شدن» فناوری محور رسانه ها هستیم، این پرسش پیش می آید که این فرایند چگونه باید در سیاستگذاری های رسانه ای که به طور سنتی هدف آنها نهادهای رسانه ای بزرگ بوده و با در نظر گرفتن این نهادها تدوین شده اند
مطرح شود؟
اگر سیاستگذاری به عنوان فرایندی در نظر گرفته شود که دارای فرایندهای فرعی مختلف است که در طی زمان توسعه می یابد و شامل شبکه ای از تصمیم ها و اقدام ها است که ارزش ها را تخصیص می دهد ، آنگاه باید مطمئن شویم که تحلیل ما تمام افراد و گروه هایی را که ارزش ها و اقدام های آنها با هم موافق یا مخالف است، دربر می گیرد. از این منظر، سیاستگذاری را می توان به عنوان فرایند متقاعد کردن و استدلال دانست که در نظام پیچیده ای متشکل از کنشگران و سازمانها رخ می دهد .
تحلیل کشمکش بین کنشگران حوزه سیاستگذاری رسانه ای، در مطالعات انجام شده از اواسط دهه ۱۹۸۰ مشخص شده است.
مک کوایل معتقد است که در سیاستگذاری رسانه ای:
هیچ کنشگری واقعه تحت کنترل نیست؛ تمام آنها بر روی مسائلی کنترل دارند که بر منافع آنها تاثیر می گذارد و در نتیجه برای تحقق خواسته های خود به حمایت وابسته هستند. هر سیاستگذاری را می توان به عنوان برهه ای بین دو حالت متوالی در حوزه ای در نظر گرفت که ساختار نهادی ان باید کنترل شود .
تحقیق در حوزه سیاستگذاری رسانه ای، دارای طیفی است که در یک سوی طیف، سیاستگذاری با کارهای افرادی چون گرانهام قرار دارد. وی سیاستگذاری رسانه ای را بخشی از سیاستگذاری عمومی می داند که توسط دولت ها و بازیگران سیاسی رقم می خورد. او بر نقش بازیگران و ذات سیاستگذاری رسانه ای تکیه دارد. ایشان سیاستگذاری رسانه ای را حاصل تعامل بازیگران و ذات پیچیده آن می داند. در سر دیگر این طیف، کسانی چون فریدمن فرار می گیرند که سیاستگذاری رسانه ای را راهبردهایی می داند که توسط ذینفعان سیاسی و اقتصادی شکل می گیرد و ظهور ساز و کار های از قبل طراحی شده برای ساختار محیط رسانه در آن بسیار مشهود است. فریدمن رویکردی انتقادی نسبت به سیاستگذاری جهانی رسانه دارد و معتقد است رسانه ها را بازیگران سیاسی بر اساس سنافع حزبی خود راهبری می کنند و رسانه آزاد با تعریفی که تبلیغ می شود. وجود ندارد. امروزه سیاستگذاری رسانه ای باید به طور هم زمان بر دو سر این طیف توجه داشته باشد.