گداخت هسته ای بخش صلح آمیز هسته ای
گداخت هسته ای، نوعی همجوشی هسته اتم هایی سبک، همچون هیدروژن در محیط پلاسماست، همان اتفاقی که در خورشید به وقوع می پیوندد و انرژی عظیمی آزاد می شود؛ از فرایند گداخت هسته ای در راستای تولید برق استفاده می شود؛ زمانی که ترم اول دانشجوی کارشناسی ارشد بودم فکر می کردم قرار است در ایران به این صنعت پرداخته شود چرا که سوخت های فسیلی پایان پذیرند، تجدیدپذیر نیستند و موجب آلودگی جهان می شوند، پس گزینه گداخت هسته ای یکی از گزینه های جایگزین برای تولیدانرژی بود؛ اما کم کم پی بردم قرار نیست دانش ما از روی کاغذ فراتر رود؛ قرار نیست دانشجوی مهندسی هسته ای آن هم در دانشگاه اصفهان حتی یک توکامک را با چشم ببیند؛ ( برای درک بهتر؛ مکانیکی را در نظر بگیرید که هیچ ماشینی را از نزدیک ندیده است)همه چیز فقط روی کاغذ بود چراکه سیاست بی تدبیران کشور برآن بود که اکثر بودجه ها در بخش راکتور و غنی سازی اورانیم و البته اندکی هم در بخش کاربرد پرتوها؛ هزینه شود؛ دانشجوی مهندسی گداخت هسته ای بر روی کاغذ چه کار عملی می توانست انجام دهد؟! زمانی که دانشجو بودیم گداخت هسته ای بخش صلح آمیز و مثبت انرژی هسته ای بصورت عملی کنار گذاشته شد ( و از فاز تحقیقات تئوری فراتر نرفت) تا غنی سازی هسته ای رونق بگیرد؛ هرچند هزینه گداخت بسیار بالاست و حتی همکاری چند کشور را می طلبد؛ اما هزینه هایی که برای غنی سازی شد هم اگر بیشتر نبود کمتر از آنهم نبود!!! چرا در این کشور اکثر هزینه ها باید صرف تسلیحات، غنی سازی و... می شد؟! چرا حاکمان این سرزمین، مرگ را چه در شعار چه در عمل بیشتر از حیات می پسندند؟! طنز تلخی ست وقتی جلسه دفاعیه پایان نامه ام تمام شد یکی از دوستانم پرسید: الان که فارغ التحصیل شدی برنامه ات چیست؟ گفتم: می روم درون سماور خانه، واکنش های گداخت را انجام می دهم!!!! همگی خندیدیم اما تلخ خندیدیم!!!
تلخ خندیدن عادت مان شده!