ارزیابی عملکرد پوسته های پارامتریک ساختمان در اقلیم مرطوب با مدل های تکاملی
ارزیابی عملکرد پوسته های پارامتریک ساختمان در اقلیم مرطوب با مدل های تکاملی
در اقلیم های مرطوب، طراحی پوسته پارامتریک زمانی ارزشمند است که بتواند به صورت عینی عملکرد اقلیمی خود را نشان دهد. مدل های تکاملی در این حوزه به عنوان ابزار ارزیابی پویا عمل می کنند؛ به این معنا که انواع ترکیب های هندسی و لایه ای پوسته را بررسی کرده و نمونه هایی را که بیشترین سازگاری با رطوبت، باران و تغییرات حرارتی دارند، شناسایی می کنند. این روش به معماران اجازه می دهد پیش از اجرا، اثر واقعی تصمیم های طراحی را بر رفتار حرارتی و رطوبتی جداره ها تحلیل کنند.
در فرآیند ارزیابی، پارامترهایی مانند فاصله لایه ها، عمق شکست ها، میزان نفوذپذیری پوسته و الگوی تهویه طبیعی به عنوان متغیرهای اصلی تعریف می شوند. سپس با اجرای چرخه های تکاملی، فرم ها و ترکیب های مختلف بررسی شده و گزینه هایی که بیشترین کاهش رطوبت سطحی و بهترین عملکرد تهویه را دارند انتخاب می شوند. مطالعات انجام شده در ساختمان های مناطق مرطوب جنوب شرق آسیا نشان داده اند که پوسته های پارامتریک دارای شکست های کنترل شده و لایه های تهویه پذیر می توانند به طور محسوسی از ایجاد تراکم بخار و آسیب های ناشی از رطوبت جلوگیری کنند.
در شمال ایران نیز تجربه استفاده از نماهای مشبک، پوسته های دوپوسته و جداره های نیمه باز در ساختمان های جدید رشت و انزلی نشان داده که طراحی پوسته با قابلیت تهویه و سایه اندازی متغیر، باعث بهبود شرایط آسایش داخلی و کاهش فرسایش مصالح می شود. مدل های تکاملی می توانند این الگوهای بومی را به صورت پارامتریک تحلیل کرده و گزینه هایی را پیشنهاد دهند که هم از نظر اقلیمی مناسب باشند و هم از نظر ساخت پذیری مقرون به صرفه باقی بمانند.
ارزیابی پوسته های پارامتریک با رویکرد تکاملی، طراحی را از یک فرآیند شهودی به یک فرآیند داده محور تبدیل می کند. نتیجه این رویکرد، انتخاب پوسته هایی است که نه تنها پاسخ به شرایط اقلیم مرطوب دارند، بلکه در بلندمدت دوام بیشتر، مصرف انرژی کمتر و عملکرد سازگارتر با محیط شهری را فراهم می کنند؛ موضوعی که برای پروژه های مسکونی متراکم در اقلیم های مرطوب ایران اهمیت ویژه ای دارد.