سید نوید شهیدی نیا پژوهشگر مدیریتی

سید نوید شهیدی نیا

فارغ التحصیل رشته مهندسی شیمی با گرایش صنایع پتروشیمی در مقطع کارشناسی و رشته مهندسی شیمی با گرایش فرآیندهای جداسازی از دانشگاه علم و صنعت ایران و دکتری مدیریت کسب و کار از دانشگاه تهران می باشد.

شهیدی نیا بیش از بیست سال سابقه حضور در صنایع پتروشیمی و پالایش کشور بوده و حدود ده سال سابقه مدیریت عالی شامل مدیر عاملی و عضویت در هیات مدیره شرکت ها در این صنعت ارزش آفرین دارد

پروتکل های صدور دارایی مصنوعی (Synthetic Assets) به عنوان یکی از نوآورانه ترین اجزای اکوسیستم تامین مالی غیرمتمرکز (DeFi)، امکان ایجاد دارایی هایی با ارزش مشتق شده از دارایی های واقعی یا دیجیتال را بدون نیاز به نگه داری مستقیم دارایی پایه فراهم می کنند. با وجود مزایایی نظیر افزایش نقدشوندگی، دسترسی پذیری جهانی و حذف واسطه ها، این پروتکل ها در معرض ریسک های سیستمی پیچیده ای قرار دارند که می تواند ثبات کل شبکه DeFi را تهدید کند. ازاین رو، تحلیل ریسک سیستمی این پروتکل ها از منظر ساختار شبکه و داده های زنجیره ای اهمیت فزاینده ای یافته است.

در این چارچوب، تحلیل شبکه به عنوان ابزاری کارآمد برای مدل سازی روابط متقابل میان بازیگران کلیدی نظیر قراردادهای هوشمند، کاربران، استخرهای نقدینگی و اوراکل ها به کار گرفته می شود. شاخص هایی مانند درجه تمرکز، بینابینی (Betweenness Centrality) و تراکم شبکه امکان شناسایی گره های بحرانی و مسیرهای انتقال شوک را فراهم می کنند. تمرکز بیش از حد در برخی قراردادهای اصلی یا وابستگی شدید به اوراکل های محدود می تواند احتمال سرایت ریسک و بروز شکست های زنجیره ای را افزایش دهد.

داده های زنجیره ای (On-chain Data) نقش محوری در پایش رفتار واقعی شبکه ایفا می کنند. تحلیل تراکنش ها، نسبت وثیقه گذاری، نوسانات ارزش دارایی های مصنوعی و الگوهای لیکوییدیشن امکان شناسایی زودهنگام ناپایداری های بالقوه را فراهم می سازد. ترکیب این داده ها با تحلیل پویا در بازه های زمانی مختلف، دید عمیق تری نسبت به انباشت ریسک و نقاط شکست احتمالی سیستم ارائه می دهد.

نتایج مطالعات مبتنی بر این رویکرد نشان می دهد که ریسک سیستمی در پروتکل های دارایی مصنوعی نه تنها تابع پارامترهای مالی، بلکه به شدت وابسته به ساختار شبکه و نحوه تعامل اجزای آن است. در نهایت، ارائه چارچوب های تحلیلی مبتنی بر شبکه و داده های زنجیره ای می تواند به طراحی مکانیسم های کنترلی هوشمند، بهبود سیاست های وثیقه گذاری و افزایش تاب آوری کل اکوسیستم DeFi منجر شود. این رویکرد، گامی اساسی در جهت مدیریت ریسک و توسعه پایدار پروتکل های مالی غیرمتمرکز محسوب می شود.