ISO ۳۷۱۲۰ : راهنمای جامع استاندارد شهرهای پایدار و هوشمند

9 اردیبهشت 1405 - خواندن 5 دقیقه - 109 بازدید

استاندارد ISO 37120 یکی از مهم ترین استانداردهای بین المللی برای اندازه گیری عملکرد شهرها و هدایت آن ها به سمت توسعه پایدار، کیفیت زندگی بالاتر و مدیریت مبتنی بر داده است. این استاندارد مجموعه ای از شاخص های قابل اندازه گیری را ارائه می دهد تا شهرها بتوانند عملکرد خود را در حوزه های مختلف مانند حمل ونقل، انرژی، محیط زیست، اقتصاد شهری، بهداشت و ایمنی با یکدیگر مقایسه کنند.

این استاندارد توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) تدوین شده و بخشی از خانواده بزرگ تر استانداردهای «شهرهای هوشمند و پایدار» تحت سری ISO 37100 است.

هدف ISO 37120 چیست؟

ISO 37120 چند هدف کلیدی دارد:

  • ایجاد چارچوبی واحد و قابل اعتماد برای سنجش عملکرد شهری
  • کمک به تصمیم گیران برای تحلیل داده محور
  • ارتقای مدیریت شهری با تکیه بر شاخص های شفاف و قابل مقایسه
  • تشویق شهرها به حرکت در جهت پایداری زیست محیطی
  • افزایش کیفیت زندگی با برنامه ریزی کارآمد و ارزیابی مستمر
  • فراهم کردن امکان بنچمارکینگ (مقایسه عملکردی) بین شهرهای دنیا

این استاندارد به ویژه برای شهرداری ها، مدیران شهری، پژوهشگران و طراحان برنامه های تحول دیجیتال کاربرد دارد.

ساختار استاندارد ISO 37120

در نسخه های جدید این استاندارد، شاخص ها در قالب ابعاد (Themes) و شاخص ها (Indicators) سازمان دهی شده اند. مجموعا بیش از 100 شاخص تعریف شده در آن وجود دارد که شامل:

  • شاخص های اصلی (Core Indicators)
  • شاخص های پیشرفته (Supporting Indicators)

شاخص ها به مدیران شهر کمک می کنند تا بدانند وضعیت فعلی شهر چگونه است و در چه زمینه هایی باید سرمایه گذاری یا اصلاح انجام شود.

ابعاد و شاخص های کلیدی ISO 37120

در ادامه، مهم ترین ابعاد این استاندارد را همراه با نمونه شاخص ها توضیح می دهم.

1. اقتصاد (Economy)

این بعد به عملکرد اقتصاد شهری، پایداری مالی و اشتغال می پردازد.

شاخص ها:

  • نرخ بیکاری
  • تولید ناخالص داخلی سرانه
  • تعداد کسب وکارهای جدید ثبت شده
  • سهم صنایع نوآوری و فناوری

این شاخص ها نشان می دهند اقتصاد شهر چقدر پویا و رقابتی است.

2. مدیریت محیط زیست (Environment)

هدف، ارزیابی وضعیت پایداری محیطی و سلامت اکوسیستم شهری است.

شاخص ها:

  • میزان آلودگی هوا (PM2.5 و PM10)
  • درصد پوشش فضای سبز
  • سرانه تولید زباله شهری
  • نرخ بازیافت

این شاخص ها برای برنامه ریزی شهری پایدار حیاتی هستند.

3. حمل ونقل (Transportation)

این بعد به کارایی، دسترس پذیری و کیفیت سیستم حمل ونقل می پردازد.

شاخص ها:

  • طول خطوط حمل ونقل عمومی
  • درصد استفاده از حمل ونقل همگانی
  • میانگین زمان سفر روزانه
  • تصادفات منجر به مرگ

شهرهای هوشمند معمولا در این بخش عملکرد درخشانی دارند.

4. انرژی (Energy)

تمرکز بر مصرف بهینه انرژی، انرژی های تجدیدپذیر و تاب آوری شبکه برق.

شاخص ها:

  • مصرف انرژی سرانه
  • سهم انرژی های پاک
  • میزان تلفات شبکه
  • تعداد قطعی برق

آینده شهرها وابسته به مدیریت انرژی پایدار است.

5. مسکن (Housing)

کیفیت و دسترسی به مسکن مناسب در این بعد بررسی می شود.

شاخص ها:

  • قیمت مسکن نسبت به درآمد
  • درصد خانوارهای با مسکن استاندارد
  • نرخ بی خانمانی

6. آب و فاضلاب (Water & Sanitation)

این بخش به کیفیت و دسترس پذیری منابع آب سالم می پردازد.

شاخص ها:

  • درصد دسترسی به آب آشامیدنی سالم
  • نشت شبکه آب
  • درصد جمعیت برخوردار از فاضلاب استاندارد

7. بهداشت و سلامت (Health)

کارایی نظام سلامت شهری را اندازه گیری می کند.

شاخص ها:

  • امید به زندگی
  • تعداد پزشک به ازای هر نفر
  • نرخ مرگ ومیر مادران
  • نرخ واکسیناسیون

8. ایمنی (Safety)

سطح امنیت عمومی و مدیریت بحران در این بخش ارزیابی می شود.

شاخص ها:

  • نرخ جرم
  • زمان واکنش نیروهای امدادی
  • تعداد آتش سوزی ها
  • شاخص مقاومت در برابر بلایای طبیعی

9. مدیریت شهری و حکومت داری (Governance)

پایه ای ترین بخش برای کارآمدی شهر.

شاخص ها:

  • شفافیت در انتشار داده ها
  • مشارکت شهروندی
  • بودجه شهرداری سرانه
  • کارایی خدمات شهری

10. فناوری و نوآوری (Innovation)

این بخش در نسخه های جدیدتر پررنگ تر شده و برای شهرهای هوشمند ضروری است.

شاخص ها:

  • دسترسی به اینترنت پرسرعت
  • شهروندان دیجیتال
  • تعداد استارتاپ ها

مزایای به کارگیری ISO 37120 برای شهرها

  • کمک به تصمیم گیری علمی به جای تصمیمات حدسی
  • امکان مقایسه شهر با نمونه های موفق جهانی
  • افزایش اعتماد شهروندان با ارائه داده های شفاف
  • بهبود جذب سرمایه گذاری
  • تسریع حرکت به سمت شهر هوشمند و پایدار

ISO 37120 یک استاندارد جهانی و کاربردی برای سنجش کیفیت زندگی، پایداری و کارایی مدیریت شهری است. اگر شهری بخواهد به صورت علمی و مبتنی بر داده پیشرفت کند، استفاده از این استاندارد یکی از بهترین مراحل آغاز مسیر است.