سکس تابو یا آموزش؟

تابو
جامعه ای که از گفتن بعضی کلمات می ترسد، دیر یا زود مجبور می شود بهای سکوتش را بپردازد.
سال هاست که درباره ی مسائل جنسی چنان حرف می زنیم که گویی خود این کلمه گناه است. پدر سکوت می کند، مادر موضوع را عوض می کند، مدرسه چیزی نمی گوید و سرکوب میکند و نوجوان، با هزار پرسش بی جواب، راه خودش را در تاریکی پیدا می کند. بعد، وقتی ناآگاهی به اشتباه تبدیل شد، همه می پرسند چرا کسی چیزی نگفت؟
مسئله، تشویق به رابطه ی جنسی نیست؛ مسئله، شناختن انسان است. انسان باید بدن خود، مرزهای شخصی، رضایت، مسئولیت، احترام و پیامدهای رفتار جنسی را بشناسد. آموزش درست، آدم را به بی احتیاطی دعوت نمی کند، برعکس، او را از تصمیم های ناآگاهانه دور می کند.
تابو کردن یک موضوع، آن موضوع را از زندگی مردم حذف نمی کند. فقط گفت وگوی سالم درباره ی آن را حذف می کند.
و سکوت، همیشه بی طرف نیست.
سکوت خانواده، مدرسه و جامعه، پرسش های طبیعی یک نوجوان را به دست منابع نادرست می سپارد؛ منابعی که مسئولیت نمی شناسند، حقیقت را نمیشناسد، و حرمت انسان را نمیشناسد. آن وقت چیزی که می توانست با یک گفت وگوی ساده و علمی روشن شود، ممکن است به ترس، شرم، سوءتفاهم و آسیب تبدیل شود.
آموزش جنسی، آموزش بی قیدی نیست؛ آموزش مسئولیت است.
باید بتوان درباره ی بدن انسان بدون خجالت، درباره ی رضایت بدون ابهام، درباره ی مرزها بدون ترس و درباره ی پیامدها بدون پرده پوشی سخن گفت.
جامعه ای که می خواهد انسان های سالم و مسئول تربیت کند، نمی تواند چشم هایش را ببندد و امیدوار باشد مسئله ای که از گفتنش می ترسد، خودبه خود ناپدید شود.
بعضی فاجعه ها از جایی آغاز می شوند که یک سوال ساده، بی پاسخ می ماند.