اتصال میان سازه و نما یکی از نقاط حساس ساختمان است

در بسیاری از پروژه ها، سازه و نما به صورت دو سیستم مستقل طراحی می شوند و در مرحله اجرا باید همزمان با یکدیگر هماهنگ شوند؛ این رویکرد می تواند باعث ایجاد مشکلات اجرایی شود. اتصال واقعی نما به ساختمان باید از همان مراحل اولیه طراحی مورد توجه قرار گیرد.

در نماهای GFRC، قطعات پیش ساخته مسلح به الیاف شیشه محل اتصال پنل به زیرسازی و سپس زیرسازی به سازه اهمیت ویژه ای دارد. وزن پنل، بارهای جانبی، حرکات نسبی، تلرانس ساخت و نصب و شرایط دسترسی برای تعمیر همگی باید در طراحی سیستم اتصال دیده شوند.

در ساختمان های بلندمرتبه، تغییرات هندسی و حرکات ساختمان اهمیت بیشتری پیدا می کند. بنابراین سیستم نما نباید صرفا بر اساس هندسه ایده آل مدل دیجیتال طراحی شود؛ بلکه باید شرایط واقعی ساختمان و تلرانس های اجرایی نیز در نظر گرفته شوند.

تجربه اجرایی نشان می دهد که بسیاری از مشکلات نما در ظاهر به پنل مربوط هستند، اما ریشه واقعی آن ها ممکن است در زیرسازی، اتصال یا عدم هماهنگی با سازه باشد البته روند تولید و کنترل کیفی در زمان تولید نیز تاثیر زیادی دارد.

به همین دلیل نما باید به عنوان یک سیستم چندلایه و چندرشته ای تحلیل شود. این دیدگاه می تواند مبنای مناسبی برای مطالعات پژوهشی درباره GFRC، پوسته های پیش ساخته و ساخت پذیری نماهای پیچیده باشد.