واکاوی تطبیقی ارتباط حق مالکیت فکری ناشی از اختراعات دارویی با حق بر سلامت از منظر قوانین موضوعه ایران و موافقتنامه تریپس
Publish place: Journal of Comparative Law، Vol: 4، Issue: 2
Publish Year: 1399
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 373
This Paper With 14 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JLPS-4-2_007
تاریخ نمایه سازی: 11 اسفند 1399
Abstract:
با گسترش جوامع بشری و پیشرفت تکنولوژی، بیماریهای جدیدی با قدرت انتقال بالا در بین افراد جامعه شیوع یافته است که کنترل این بیماریها و برقراری نظم سلامت عمومی در جامعه نیازمند بهروزرسانی صنعت دارویی و اختراع داروهای جدید است که امروزه اختراعات دارویی بخش مهمی از تولیدات صنعتی را به خود اختصاص داده و شرکتهای بزرگ سرمایهگذاری، خواهان حمایت از این اختراعات با انگیزه سرمایهگذاری میباشند. یقیناً پیشرفت در حوزه اختراعات دارویی، منافع بشری بسیاری نیز در پی دارد؛ اما حمایت بدون قید و شرط از این اختراعات در تعارض با حق بر سلامت افراد به عنوان یک حق بنیادین بشری، قرار دارد؛ بنابراین یکی از چالشهای مهم که نظامهای حقوقی با آن مواجه هستند، تعارضات موجود در حمایت از حقوق مالکیت فکری ناشی از اختراعات دارویی و دسترسی به حق بر سلامت در جوامع بشری است. برای حل این تعارض، ضروری است تا در خصوص اعمال حقوق مالکیت فکری و تضمین حق بر سلامت، نگرشی متفاوت مبتنی بر رعایت حقوق مخترعین و حفظ سلامت جامعه بشری را در هنگام تصویب قوانین، در دستور کار قرار داده شود. به همین منظور، دولتها با هدف حل تعارض، در جهت تصویب یک نظام تقنینی جامع که شامل حمایت از اختراعات دارویی و نیز حفظ حقوق بنیادین بشری شود، اقدام نمودند که به تصویب موافقتنامه تریپس منجر گردیده و مقررات ماهوی نسبتاً کاملی را در راستای حمایت از حقوق مالکیت فکری بیان میدارد. اما با وجود موافقتنامههایی در این حوزه، ازجمله موافقتنامه تریپس در سطح بین المللی و برخی از قوانین مصوب داخلی، تاکنون برخی از تعارضات مرتفع نگردیده است که لازمه ارتفاع این تعارضات و حفظ منافع مخترعین و عدم تضییع حقوق بنیادین بشری، اعمال یک نگرش ماهوی و اساسی بر محتوای این موضوعات و نیز اعمال محدودیتهایی از قبیل استثنائات بر اختراعات دارویی و حفظ نظم عمومی جامعه، میباشد .
Keywords:
Authors
محمد عالم زاده
استادیار حقوق خصوصی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائم شهر، قائم شهر، ایران.
دانیال فرهادی
دانشجوی مقطع دکتری فقه و حقوق دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
مهدی طالقان غفاری
دانشجوی مقطع دکتری حقوق خصوصی دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.