معماری در پناه خاک به مثابه یک سیستم سرمایش ایستا

مسأله آسایش حرارتی به جهت تأثیری که در مطلوبیت محیط و مکان زندگی دارد همواره مورد توجه بشر از ابتداتا کنون بوده است. در کشور ایران نیز تأمین آسایش حرارتی و همسازی با اقلیم نکته اساسی در معماری سنتیبوده است. با توجه به این نکته که تقریباً بیش از نیمی از اقلیم ایران را اقلیم گرم به خود اختصاص داده است، لذاامکان سرمایش طبیعی یکی از ضروریات هر بنای قابل زیستی در این مناطق بودهاست. در این میان با کاهشذخیرههای انرژیهای تجدیدناپذیر و آلودگیهای زیستمحیطی ناشی از مصرف آنها، صرفه جویی و بهینه سازیمصرف انرژی دغدغه اصلی دنیای امروز شدهاست لذا شناسایی و بهرهبرداری از سسیستمهای سرمایش ایستا یکیاز راهکارهای ارزان و پایدار در این راستاست. امروزه سرمایش ایستا در سرتاسر جهان با تکنیک های متفاوت وبعضاً تلفیقی به منصه ظهور رسیده است. در مقاله حاضر به بررسی معماری در پناه خاک به عنوان یکی ازتکنیکهای سرمایش ایستا در معماری بومی ایران و جهان پرداخته و سپس به نحوه و چگونگی ظهور این نوع ازمعماری در عصر حاضر اشاره میشود. در پایان نکاتی جهت بهره برداری هر چه بیشتر از این تکنیک در نیل بهاهداف معماری پایدار ارائه می شود.