مروری براهم ادبیات مرمت واحیا بافت های تاریخی

شهرهای کشور، دارای محدوده گسترده بافت های تاریخی هستند که به نوعی شهر قدیم را نمایندگی می کند . شهر قدیم در توسعه گستره جدید شهرها به سمت اضمحلال پیش می رود و توسعه شهر همزمان با تحولات سریع تکنولوژی وصنعت،خارج از بافت تاریخی ودر محدوده شهر جدید ظهور می کند تقابل این اضمحلال وتوسعه،تعادل شهررادستخوش اغتشاش نموده است . ضرورت حفاظت از بافت های تاریخی برای جلوگیری از تخریب، همچنین احیا و قرارگیری آن ها در فرآیندتوسعه شهر در اوایل قرن بیستم مطرح وبه سرعت گسترش یافته وبه همین صورت درکشورهای شرقی ظاهر گردیده است. احیا بافت های تاریخی فرایندی است که مقوله های حفاظت و مرمت را پوشش و احیا زندگی در ساحت بافت را رقم می زند . احیا توسط مردم صورت می پذیرد و در مقوله های مختلف حفاظت و مرمت جریان دارد و ضمن مشخص نمودنوظایف دولت و کارشناسان، نقش کلیدی مردم را نیز آشکار می سازد . در حال حاضر در خصوص بافت های تاریخی، دو دیدگاه اساسی مطرح است : - دیدگاه اول نگاه موزه ای به بافت ودیدگاه دوم به احیا بافت و جاری شدن زندگی در بافت ،نظر دارد . یقینا آنچه مد نظر رویکردمقاله است دیدگاه دوم است. تحقیق حاضراز نوع کاربردی ودر بررسی تاریخچه موضوع، یا کار کتابخانه ای، از روش تاریخی - توصیفی استفاده شده است