بهینه سازی دفع پسماندهای جامد شهری در اقلیم معتدل و مرطوب بر اساس مدل IWM-۲ (مطالعه موردی: استان مازندران، شهرستان نوشهر)

زمینه و هدف: کلیه فعالیت های مرتبط با مدیریت مواد زائد جامد شهری، علاوه بر بار اقتصادی، در صورت عدم رعایت اصول فنی می توانند منجر به بروز مخاطرات جدی محیط زیستی گردند. این مطالعه باهدف مقایسه سناریوهای گوناگون مدیریت پسماند شهرستان نوشهر، با رویکرد ارزیابی چرخه حیات و به جهت انتخاب کارآمدترین روش به لحاظ سازگاری با محیط زیست، انجام گرفت.
روش بررسی: پس از بررسی ویژگی های کمی و کیفی مواد زائد جامد تولیدی و روش دفع کنونی آن ها در نوشهر، نتایج حاصل برای ارزیابی چرخه حیات هفت سناریوی مختلف مدیریت پسماند، شامل ترکیب چهار روش دفع کمپوست، بازیافت، زباله سوزی به همراه استحصال انرژی و دفن بهداشتی، استفاده شد. سیاهه نویسی چرخه حیات با کمک مدل IWM-۲ صورت گرفت.

یافته ها: سیستم فعلی مدیریت پسماندهای شهری در نوشهر (سناریوی اول) با شاخص اکولوژیکی ۴۹/۱۴۹۸۷ بیشترین بار آلایندگی را به محیط زیست وارد می کند. گنجاندن روش های دفع کمپوست بخش آلی زائدات و بازیافت از مواد قابل تجزیه، با افزایش مقدار مواد جهت بازیافت و باز استفاده و همچنین جلوگیری از انتشارات ناشی از تولید مواد اولیه، میزان انتشار آلاینده های محیط زیستی را به طور قابل توجهی کاهش می دهد. بطوریکه سناریوی پنجم (۶۱ درصد کمپوست، ۳۱ درصد بازیافت و ۸ درصد دفن بهداشتی) با شاخص اکولوژیکی ۵۵/۲۵۵۵ کمترین آلودگی را تولید می کند.

بحث و نتیجه گیری: با توجه به اینکه درصد بالایی از ترکیب مواد زائد جامد شهری نوشهر را پسماندهای فسادپذیر تشکیل می دهند، اعمال هم زمان روش دفع کمپوست و بازیافت می تواند گزینه مناسبی به منظور مدیریت بهینه زائدات در این شهرستان باشد و نقش مهمی در کاهش بار آلایندگی محیط زیست ایفا کند.

Keywords:

مدیریت پسماند , ارزیابی چرخه حیات , مدل IWM-۲ , نوشهر.