سنجش و اندازه گیری عناصر سنگین و آلاینده های زیست محیطی در چمن های مصنوعی

زمینه و هدف: هدف تحقیق، سنجش عناصر و ترکیبات سمی موجود در کفپوش های چمن مصنوعی مورد استفاده در اماکن ورزشی و فضاهای تفرجی است.

روش بررسی: این تحقیق از نوع کاربردی و به روش آزمایشگاهی است. عناصر سنگین، منومر، هیدروکربن آزاد و ترکیبات فنولی اندازه گیری شدند. برای سنجش آلاینده ها از دستگاههای اسپکترومتر نشر اتمی پلاسما(ICP-OES) مدلVista Pro و اسپکتروفتومتر اشعه مرئی و ماورائ بنفش مدل ۱۲۴۰ mini استفاده شد. آزمایشات سه مرتبه تکرار شدند. برای تعیین حد مجاز مواجهه، از شاخص متوسط وزنی – زمانی (OEL-TWA) استفاده شد.

یافته ها: بیشترین ترکیب موجود در ساختار این نوع کفپوش، متعلق به ترکیب اکسید تیتانیوم (TiO_۲) با میزان ppm ۴۷۸۰ و پس از آن دی اکتیل فتالات با ppm ۲۸۰۰ و سپس، ایزوپرن با ppm ۲۶۷۰ می باشد. آنالیز ترکیبات غیرآلی نشان می دهد که بالاترین میزان عنصر موجود در ساختار این نوع کفپوش، متعلق به عنصر روی (Zn) با میزان ppm ۱۵۰۷ و سپس عنصر کبالت (Co) با ppm ۱۴۵ می باشد. نتایج نشان داد که اختلاف زیادی میان استاندارد و حد مجاز آلاینده ها با اعداد حاصل از آزمایشات وجود دارد. ۲ آلاینده آرسنیک و کروم با قابلیت «سرطان زایی تایید شده انسانی» در ساختار چمن مصنوعی شناسایی شدند. سیلیس نیز به عنوان «آلاینده های مشکوک به سرطان زایی در انسان»، شناسایی شد. سرب نیز به عنوان «سرطان زایی تایید شده برای حیوان با ارتباط ناشناخته بر انسان» شناسایی شد و ۱۱ مورد بعنوان «غیرقابل طبقه بندی به عنوان یک عامل سرطان زای انسانی» سنجش شدند.

بحث و نتیجه گیری: برخی از عناصر و ترکیبات موجود در ساختار کفپوش های ورزشی، دارای رنجی بالاتر از استانداردها و حدود مجاز مواجهه هستند که این امر می تواند بر سلامت کاربران تاثیرگذار باشد و از سوی دیگر، امکان آسیب رسانی به محیط زیست را دارا است.

Keywords:

پایش زیست محیطی , فلزات سنگین , ترکیبات آلاینده , کفپوش ورزشی , چمن مصنوعی