اصول برنامه درسی مبتنی بر نظریه پسا انسان گرائی

Publish Year: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 124

This Paper With 18 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

JR_FEDU-15-1_004

تاریخ نمایه سازی: 30 تیر 1404

Abstract:

هدف پژوهش بررسی اصول برنامه درسی مبتنی بر نظریه پسا انسان گرائی بود. رویکرد پژوهش فلسفی و روش پژوهش استدلال استنتاجی بود. بر اساس این روش محقق از یک نظریه کلی استفاده می کند و سعی می کند با استفاده از بینش به دست آمده از کلیات به جزئیات و سوالات پاسخ دهد. در این روش  شناخت و  نتایج  محصول و برخاسته از بحث های قیاسی است. نتایج نشان داد  پساانسان گرائی، به عنوان دیدگاهی انتقادی، انسان محوری را به چالش می کشد و بر مرزهای فزاینده بین انسان ها و غیرانسان ها تاکید می کند. مهم ترین تمرکز در پسا انسان گرائی، تغییر تاکید از انسان ها به عنوان مرکز جهان و کاهش عاملیت مطلق آنهاست. این دیدگاه، رویکرد سلسه مراتبی را به چالش می کشد. هم چنین، نتایج نشان داد از منظر پسا انسان گرائی  در برنامه درسی اصولی چون  اصل عاملیت مشترک در برنامه درسی ، به رسمیت شناختن بازیگران غیر انسانی در برنامه درسی، برنامه درسی به عنوان یک گفتگوی پیچیده، اصل عدم قطعیت در برنامه درسی، اصل یادگیری چند حسی و  محیط یادگیری چند وجهی، اصل توجه به زندگی روزمره، اصل برنامه درسی مبتنی بر فناوری دیجیتال و منابع آموزشی هویت آفرین باید از جایگاه ویژه ای برخوردار باشند.

Keywords:

کلید واژه ها: پسا انسان گرائی , مبانی , برنامه درسی , اصول

Authors

محمد رضا یوسف زاده چوسری

استاد، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

مینا زارعی

دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.

مراجع و منابع این Paper:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این Paper را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود Paper لینک شده اند :
  • Barad, K. (۲۰۰۳). Posthumanist performativity: Toward an understanding of how ...
  • Barad, K. (۲۰۰۷). Meeting the universe halfway: Quantum physics and ...
  • Bayne, S. (۲۰۱۸). Posthumanism: a navigation aid for educators. On_education: ...
  • Bennett, J. (۲۰۱۰). Vibrant matter: A political ecology of things. ...
  • Bozkurt, A., Kilgore, W., & Crosslin, M. (۲۰۱۸). Bot-teachers in ...
  • Braidotti, R. (۲۰۱۳). Posthuman humanities. European Educational Research Journal, ۱۲(۱), ...
  • Ferrando, F. (۲۰۱۹). Philosophical posthumanism. Bloomsbury Publishing ...
  • Haraway, D. (۲۰۰۸). When species meet, University of Minnesota. In: ...
  • Koole, M. (۲۰۲۰). Review of Rosi Braidotti (۲۰۱۹). Posthuman Knowledge: ...
  • Kouppanou, A. (۲۰۲۲). The posthumanist challenge to teaching or teaching’s ...
  • Latour, B. (۲۰۰۵). Reassembling the social: An introduction to actor-network ...
  • Le Grange, L., & Du Preez, P. (۲۰۲۳). Curriculum studies ...
  • Lopes, A. C., & de Macedo, E. F. (۲۰۰۳). The ...
  • Morales, J. A. B., & Zarabadi, S. (۲۰۲۴). Towards posthumanism ...
  • Mozaffaripour, R. (۲۰۲۳). Explanation and critique of post-humanistic education, the ...
  • Mozaffaripour, R. (۲۰۲۴). Posthumanist research methodology in education. Methodology of ...
  • Palmer, D. (۲۰۲۱). Looking at Philosophy (A. Mokhber, Trans.). Markaz ...
  • Petrovskaya, O. (۲۰۲۳). Farewell to humanism? Considerations for nursing philosophy ...
  • Pinar, W. F. (۲۰۰۳). International handbook of curriculum research ...
  • Snaza, N., & Weaver, J. A. (۲۰۱۵). Posthumanism and educational ...
  • Taherikia, H. (۲۰۲۱). Posthumanism, cyborg, and Iranian digital memory. Society. ...
  • Zhao, J. (۲۰۲۳). Nursing in a posthuman era: Towards a ...
  • نمایش کامل مراجع