الگوی زمستان گذرانی و تحمل سرمایی شفیره های کرم خوشه خوار انگور انگورLobesia botrana (Lepidoptera: Tortricidae) در تاکستان های استان قزوین: راهکارهای مدیریتی کاربردی

کرم خوشه خوار انگور یکی از آفات کلیدی تاکستان های ایران است که خسارت های کمی و کیفی قابل توجهی به محصول وارد می کند. پایداری جمعیت این آفت عمدتا به توانایی ورود به دیاپوز در مرحله شفیرگی و تحمل دماهای پایین در زمستان وابسته است. این پژوهش، الگوی زمستان گذرانی و ویژگی های سرماتابی شفیره های دیاپوزی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که القاء دیاپوز با کوتاه شدن طول روز (زیر ۱۳ ساعت) در اوایل مهرماه رخ می دهد و شفیره ها عمدتا در زیر پوست تنه، بقایای گیاهی و لایه های سطحی خاک پناه می گیرند. نقطه انجماد شفیره ها می تواند تا ۸۶/۲۵- درحه سلسیوس کاهش یابد. میزان تحمل شفیره نیز در دماهای پایین در ماه های دی و بهمن به بالاترین میزان خود می رسد و سپس بتدریج با گرم تر شدن هوا تحمل حشره کاهش می یابد که نشان دهنده شروع مراحل پایانی دیاپوز است. بررسی ویژگی های دیاپوز و سازوکارهای سرماتابی در اقلیم های مختلف، از جمله استان قزوین می تواند در درک بهتر بوم شناسی آفت و پیش بینی روندهای جمعیتی آن نقش موثری داشته باشد. نتایج این گونه مطالعات علاوه بر آشکار ساختن توان سازگاری آفت با شرایط سرد، در تدوین برنامه های مدیریت تلفیقی و پیش بینی زمان های مناسب کنترل در تاکستان ها اهمیت ویژه ای دارد.

Keywords:

کرم خوشه خوار انگور , سرماتابی , دیاپوز , تحمل , نقطه انجماد , قزوین