تحلیل و ارزیابی میزان تحقق پذیری شاخص های شهر دوستدار کودک (مطالعه موردی شهر گرگان)

در دهه های اخیر، تغییرات گسترده در سبک زندگی شهری با گسترش آپارتمان نشینی، کاهش فضاهای باز و حیاط های خصوصی، فرصت های بازی، تعامل اجتماعی و تحرک بدنی کودکان را به شدت محدود کرده است. این شرایط موجب شده است کودکان بیش از گذشته به گوشه نشینی و فضاهای بسته سوق داده شوند و نقش فضاهای شهری در تامین نیازهای جسمی، روانی و اجتماعی آنان اهمیت دوچندان یابد. از آنجا که فضاهای شهری محل حضور همه شهروندان هستند، لازم است از کیفیت مطلوب برخوردار بوده و متناسب با نیازهای اقشار مختلف جامعه به ویژه کودکان طراحی و برنامه ریزی شوند. کودکان به عنوان یکی از آسیب پذیرترین و حساس ترین گروه های اجتماعی نیازمند توجه ویژه در فرآیندهای برنامه ریزی شهری هستند. در این میان، مفهوم «شهر دوستدار کودک» با تاکید بر حقوق کودک، امنیت، مشارکت، دسترسی برابر و کیفیت محیطی، چارچوبی مناسب برای ارتقای کیفیت زندگی کودکان در شهرها فراهم می کند.