تاثیر تمرینات شنا همراه با داروی ماینوسایکلین پس از عفونت دوران کودکی بر سطح حافظه فضایی و سطح فاکتور نورون زایی مشتق شده از مغز در هیپوکامپ و پرفرونتال کورتکس موش های نژاد NMRI

هدف: هدف این مطالعه بررسی تاثیر ترکیب تمرینات شنا و مصرف ماینوسایکلین پس از عفونت دوران کودکی بر حافظه فضایی و فاکتور نورون زایی مشتق شده از مغز (BDNF) در هیپوکامپ و قشر پیش پیشانی موش های NMRI بود. مواد و روش ها: ۵۰ موش نر و ماده (وزن ۲۲–۲۵ گرم، سن ۸۰–۹۰ روزه) انتخاب شدند. پس از جفت گیری و تولد، نردهای نوزاد در سن ۲۱ روزگی از مادر جدا شدند و در گروه های ۱۰ تایی نگهداری شدند. در سن ۲۸ روزگی، حیوانات به ۵ گروه تقسیم شدند. از سن ۲۸ تا ۵۶ روزگی، گروه های تجربی به مدت ۴ هفته، ۵ روز در هفته تمرین شنا دریافت کردند (۲ روز استراحت). از سن ۲۸ تا ۴۲ روزگی، یک گروه ماینوسایکلین (۲۰ میلی گرم/کیلوگرم) دریافت کرد. حافظه فضایی با آزمون ماز آبی موریس و سطح BDNF با روش ELISA (کیت Abcam سنجیده شد. داده ها با آنالیز واریانس یک طرفه در SPSS ۲۶ تحلیل گردید .(P<۰.۰۵) نتایج: نتایج نشان داد که ترکیب شنا و ماینوسایکلین به طور معناداری حافظه فضایی و سطح BDNF را در هیپوکامپ و قشر پیش پیشانی افزایش داد .(P<۰.۰۵) گروه دریافت کننده ترکیبی بهترین عملکرد را نشان داد. نتیجه گیری: تمرین شنا همراه با مصرف ماینوسایکلین پس از عفونت کودکی، تاثیر مثبت و معناداری بر بهبود حافظه فضایی و افزایش BDNF دارد، که نشان دهنده پتانسیل این مداخله در ترمیم آسیب های شناختی ناشی از عفونت های اولیه است. این یافته ها می توانند مبنایی برای توسعه راهکارهای غیردارویی و ترکیبی در نوروپلاستیسیتی پس از عفونت های کودکی باشند.

Keywords:

تمرینات شنا , داروی ماینوسایکلین , عفونت دوران کورکی , سطح حافظه فضایی , سطح فاکتور نورون زایی مشتق شده از مغز , هیپوکامپ , پرفرونتال کورتکس موش