بررسی کیفیت پل های عابر پیاده با استفاده از تصمیم گیری چند معیاره

با گسترش شهرنشینی و افزایش تردد وسایل نقلیه، ایمنی عابران پیاده به یکی از چالش های مهم در مدیریت حمل ونقل شهری تبدیل شده است. تصادفات عابران پیاده در بسیاری از شهرها سهم قابل توجهی از حوادث ترافیکی را به خود اختصاص داده و پیامدهای جبران ناپذیری را به همراه داشته است. یکی از راهکارهای اصلی برای کاهش این نوع تصادفات، احداث و استفاده از پل های عابر پیاده است که امکان عبور ایمن عابران از خیابان های پرتردد را فراهم می کند. تصادفات شهری ارتباط مستقیمی با رفتار عابران پیاده دارد و یکی از مهم ترین دلایل آن، عدم استفاده از پل های عابر پیاده است. عابران پیاده به عنوان آسیب پذیرترین گروه در حوادث ترافیکی شناخته می شوند و افزایش تمایل آن ها به استفاده از پل های عابر می تواند تاثیر بسزایی در کاهش تصادفات داشته باشد. هدف اصلی این پژوهش، بررسی کیفیت پل های عابر پیاده شهر قم و ارائه راهکارهایی برای بهبود خدمت دهی آن ها است. در این راستا، ابتدا مطالعه موردی انجام شد و سپس داده ها از طریق بررسی های میدانی و اطلاعات آماری جمع آوری گردید. در ادامه، ارزیابی کیفیت پل های عابر با استفاده از مدل فرایند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) صورت گرفت که معیارهای مختلفی برای سنجش کیفیت پل ها در نظر گرفته شد. نتایج تحلیل نشان می دهد که مکانیابی با وزن ۰.۲۱۳ مهم ترین معیار در ارزیابی پل های عابر است. پس از آن، معیارهای سهولت دسترسی برای تمام اقشار (۰.۱۸۵)، طراحی هندسی (۰.۱۲۶) و سازه (۰.۰۷۹) در رتبه های بعدی قرار دارند. همچنین، کف سازی، امنیت، سیستم روشنایی و زیبایی در اولویت های پایین تر جای گرفته اند. این پژوهش نشان می دهد که بهبود کیفیت پل های عابر از طریق ارتقای طراحی، ایمنی، نورپردازی و مکانیابی مناسب می تواند باعث افزایش استفاده از آن ها شود. یافته های این تحقیق می تواند برای برنامه ریزان شهری و مسئولان حمل ونقل در راستای ارتقای زیرساخت های شهری و افزایش ایمنی عابران پیاده مفید باشد.

Keywords:

پل عابر , ایمنی , تصمیم گیری چند معیاره