مقدمه:
شکستگی لگن یکی از شایع ترین آسیب های ارتوپدی در
سالمندان است که اغلب با پیامدهایی فراتر از ناحیه آسیب دیده همراه بوده و منجر به کاهش تعادل، افت عملکرد حرکتی، وابستگی عملکردی و کاهش کیفیت زندگی می شود. پس از جراحی لگن، ضعف عضلات تثبیت کننده، اختلال در کنترل پاسچر و کاهش حس عمقی از مشکلات شایع بیماران است. در این راستا،
تمرینات اصلاحی و برنامه های
توان بخشی به عنوان بخش اساسی فرآیند درمان مطرح شده اند. هدف از این مطالعه مروری، بررسی نظام مند اثر
تمرینات اصلاحی بر تعادل، عملکرد حرکتی و کیفیت زندگی بیماران پس از جراحی لگن است. روش پژوهش: این مطالعه به صورت مرور سیستماتیک و بر اساس دستورالعمل PRISMA انجام شد. مقالات منتشرشده در سال های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ از پایگاه های معتبر علمی با استفاده از کلیدواژه های Hip Fracture، Total Hip Arthroplasty، Corrective Exercise، Rehabilitation و Balance Training جستجو شدند. معیارهای ورود شامل بیماران پس از جراحی لگن، وجود مداخله تمرینی اصلاحی یا تعادلی و گزارش پیامدهای عملکردی بود. مطالعات بدون مداخله تمرینی یا غیرانسانی حذف شدند. نتایج و بحث: نتایج حاصل از مطالعات منتخب نشان داد که
تمرینات اصلاحی موجب بهبود معنادار
تعادل ایستا و پویا، افزایش قدرت عضلات دورکننده و چرخاننده لگن، بهبود کنترل پاسچر، افزایش سرعت و کیفیت راه رفتن و ارتقای استقلال عملکردی می شوند. برنامه های خانگی با نظارت، بهبود بیشتری در فعالیت های روزمره و کیفیت زندگی ایجاد کردند، در حالی که برنامه های کلینیکی تاثیر بیشتری بر قدرت و
تعادل داشتند. استفاده از الگوی FITT-VP و فردمحور بودن مداخلات، عامل کلیدی اثربخشی برنامه ها گزارش شد. اگرچه وجود سارکوپنیا روند بهبود را کند می کند، اما
تمرینات اصلاحی همچنان سودمند هستند. نتیجه گیری:
تمرینات اصلاحی مبتنی بر تجویز علمی ورزش، روشی موثر برای بهبود تعادل، عملکرد حرکتی و کیفیت زندگی بیماران پس از جراحی لگن محسوب می شود و باید به عنوان بخشی ضروری از پروتکل های درمانی مورد توجه قرار گیرد.