اثر تمرینات اصلاحی پاسچرال بر بهبود تعادل و پیشگیری از افتادن در سالمندان

افتادن در سالمندان پدیده ای چندعاملی است که با تغییرات وابسته به سن در پاسچر، کاهش قدرت عضلات تثبیت کننده تنه و اختلال در کنترل تعادل ارتباط نزدیکی دارد. شواهد علمی نشان می دهد ناهنجاری های پاسچرال نظیر افزایش کیفوز توراسیک، جلوآمدگی سر و جابه جایی مرکز جرم بدن می توانند تعادل ایستا و پویا را مختل کرده و به افزایش نوسانات پاسچرال و خطر افتادن منجر شوند. مرور مطالعات بیانگر آن است که اصلاح هم ترازی بدن نقش مهمی در بهبود کنترل پاسچر، افزایش ثبات عملکردی و کاهش بی ثباتی حرکتی سالمندان ایفا می کند؛ از این رو، تمرینات اصلاحی پاسچرال به عنوان یکی از رویکردهای مداخله ای موثر و قابل اجرا مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند. هدف از این مطالعه، مرور نظام مند شواهد علمی مرتبط با اثر تمرینات اصلاحی پاسچرال بر بهبود تعادل و پیشگیری از افتادن در سالمندان بود. در این راستا، جستجوی مقالات منتشرشده طی سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ در پایگاه های PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar با استفاده از کلیدواژه های مرتبط انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعات مروری، کارآزمایی های بالینی و مطالعات مداخله ای انجام شده بر سالمندان بالای ۶۰ سال بود. پس از غربالگری عناوین و چکیده ها و بررسی متن کامل مقالات واجد شرایط، داده ها از نظر نوع تمرینات، مدت و شدت مداخلات، شاخص های ارزیابی تعادل و پیامدهای مرتبط با افتادن استخراج و به صورت توصیفی–تحلیلی جمع بندی شدند. یافته ها نشان می دهد تمرینات اصلاحی پاسچرال با بهبود راستای بدن، تقویت عضلات مرکزی و ارتقای عملکرد عصبی–عضلانی، موجب بهبود تعادل عملکردی و کاهش معنادار خطر افتادن در سالمندان می شوند.