تاثیر تمرین در آب و خشکی بر تعادل و ترس از سقوط در زنان سالمند

اختلال تعادل یکی از فاکتورهای مهم سقوط در سالمندان است (۱) و سقوط یکی از دلایل اصلی مرگ و میر در سالمندان است (۲). ترس از سقوط به لحاظ روانشناسی پیامدهای زیانباری دارد و حتی از تجربه یک سقوط هم مضرتر است و یک مانع بزرگ برای پیری فعال و مستقل در میان سالمندان محسوب می شود (۳). با وجود مزیت های آب درمانی در سالمندان، نتایج پژوهش ها به یک پروتکل واحد تمرینی نرسیده اند (۴). بنابراین هدف تحقیق حاضر، مقایسه تاثیر سه روش تمرینی مقاومتی در آب، تمرینی مقاومتی در خشکی و تمرین ترکیبی مقاومتی در آب و خشکی بر تعادل ایستا، تعادل پویا و ترس از سقوط در زنان سالمند بود. ۴۵ نفر زن سالمند داوطلب بالای ۶۵ سال شهر قزوین با توجه به معیارهای ورود به تحقیق انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه قرار گرفتند. برنامه تمرینی طراحی شده مقاومتی اندام تحتانی، به مدت ۸ هفته، ۳ جلسه در هفته و هر جلسه ۱ ساعت انجام شد. در گروه تمرین ترکیبی در ۴ هفته اول، ۲ جلسه تمرین در آب و ۱ جلسه تمرین در خشکی و در ۴ هفته دوم، ۲ جلسه تمرین در خشکی و ۱ جلسه تمرین در آب انجام شد (۵). پس آزمون در ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، مشابه با پیش آزمون برگزار شد. برای سنجش تعادل ایستا از آزمون لک لک، تعادل پویا از آزمون Y و ترس از سقوط از مقیاس استاندارد ترس از سقوط FES-I استفاده شد. نتایج نشان داد که هر سه روش تمرین در آب، تمرین در خشکی و تمرین ترکیبی، ترس از سقوط را به طور معنی داری کاهش دادند. تمرین ترکیبی نسبت به تمرین در آب و تمرین در خشکی تاثیر بیشتری بر ترس از سقوط داشت. تمرین در آب و تمرین ترکیبی موجب افزایش معنی دار تعادل ایستا و پویا نسبت به پیش آزمون شدند. تمرین ترکیبی اثر بالاتری بر تعادل پویا نسبت به تمرین در آب و تمرین در خشکی داشت. بر این اساس به نظر می رسد تمرینات ترکیبی مقاومتی در آب و خشکی بر تعادل و ترس از سقوط در زنان سالمند، تاثیر بیشتری دارد.

Keywords:

تمرین مقاومتی در آب , تعادل ایستا , تعادل پویا , سالمندی