تاثیر تمرین در آب و خشکی بر عملکرد حرکتی و ناتوانی در زنان سالمند

حفظ استقلال برای انجام کارهای روزمره و جلوگیری از زمین گیر شدن و از کار افتادگی در افراد سالمند بسیار پر اهمیت است (۱). انجام فعالیت ورزشی برای پیری سالم حیاتی است. تمرین در خشکی مزایای مثبتی دارد، اما با افزایش فشار روی مفاصل، آسیب های فیزیکی یا درد ایجاد می کند (۲). تمرین در آب جایگزین خوبی برای افراد مسن است، با این حال تحقیقات نتایج متفاوتی داشته است. داده های فعلی در مورد توانبخشی سالمندان در آب امیدوارکننده است، اما تا حدی محدود است و نیاز به تحقیقات بیشتری وجود دارد (۳). هدف تحقیق حاضر مقایسه تاثیر سه شیوه تمرینی مقاومتی در آب، مقاومتی در خشکی و مقاومتی ترکیبی در آب و خشکی بر ناتوانی و عملکرد حرکتی در زنان سالمند بود. ۴۵ نفر زن سالمند داوطلب بالای ۶۵ سال شهر قزوین با توجه به معیارهای ورود در تحقیق انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه تقسیم شدند. برنامه تمرینی طراحی شده مقاومتی اندام تحتانی، به مدت ۸ هفته، ۳ جلسه در هفته و هر جلسه ۱ ساعت انجام شد. در گروه تمرین ترکیبی در ۴ هفته اول، ۲ جلسه تمرین در آب و ۱ جلسه تمرین در خشکی و در ۴ هفته دوم، ۲ جلسه تمرین در خشکی و ۱ جلسه تمرین در آب انجام شد (۴). پس آزمون در ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، مشابه با پیش آزمون برگزار شد. برای سنجش ناتوانی از پرسشنامه اختلال ناتوانی گرونینگن و برای سنجش عملکرد حرکتی از آزمون برخاستن و رفتن استفاده شد. نتایج تحقیق نشان داد که هر سه شیوه تمرین در آب، تمرین در خشکی و تمرین ترکیبی بر عملکرد حرکتی تاثیر معنی دار داشتند. تمرین ترکیبی نسبت به تمرینات در آب و خشکی تاثیر بیشتری بر عملکرد حرکتی داشت. هر سه شیوه تمرین در آب، تمرین در خشکی و تمرین ترکیبی بر ناتوانی تاثیر معنی دار داشتند. تمرین ترکیبی نسبت به تمرین در آب تاثیر بیشتری بر ناتوانی داشت. در کل به نظر می رسد تمرین ترکیبی نسبت به تمرین در آب و تمرین در خشکی تاثیر بیشتری بر عملکرد حرکتی و ناتوانی دارد.

Keywords:

تمرین مقاومتی در آب , ناتوانی , عملکرد حرکتی , سالمندی