توسعه استراتژی در اکوسیستم های نوآوری بر پایه منطق های ارکستراسیون و هم تکاملی

این پژوهش با هدف تبیین پویایی توسعه ی استراتژی در اکوسیستم های نوآوری چارچوبی نظری مبتنی بر دو منطق در هم تنیده ی ارکستراسیون و هم تکامل ارائه می دهد. بدین منظور از روش مرور نظام مند با رویکرد سنتز مفهومی (Systematic Conceptual Synthesis) استفاده شد. داده ها از پایگاه Web of Science گردآوری و پس از غربالگری چند مرحله ای، ۳۹ مقاله ی کلیدی با استفاده از تحلیل مضمون و کدگذاری استقرایی در نرم افزار MAXQDA بررسی گردیدند. یافته ها چهار بعد اصلی در پویایی اکوسیستم های نوآوری را آشکار ساخت: ارکستراسیون، چندسطحی، پویایی هم تکاملی، یادگیری جمعی و خلق ارزش و ارزش محوری و مسئولیت اجتماعی. روابط میان این ابعاد در قالب الگویی چرخهای تبیین شد که منجر به شکل گیری مفهوم ارکستراسیون یادگیرنده ی ارزش محور گردید. این چارچوب نشان می دهد که تاب آوری اکوسیستم حاصل تعامل مستمر میان هماهنگی، یادگیری و ارزش محوری است، نه صرفا ثبات ساختاری. نتایج دلالت دارد که حکمرانی اکوسیستم های نوآوری نیازمند گذار از منطق مداخله ی خطی به سیاستگذاری یادگیرنده و هم تکاملی است. چارچوب پیشنهادی می تواند مبنایی برای طراحی نظام های ارزیابی پویا، سیاست های تطبیقی و سازوکارهای همکاری چند مرکزی در سطوح دولت، صنعت و دانشگاه باشد. از منظر نظری این پژوهش با پیوند دادن نظریه های ارکستراسیون، هم تکامل و توانمندی های پویا تاب آوری را به عنوان فرایندی یادگیرنده و جمعی بازتعریف می کند.

Keywords:

اکوسیستم نوآوری , ارکستراسیون , هم تکاملی , سنتز مفهومی , تاب آوری , استراتژی تطبیقی