از لالایی تا لایک: سازکارهای نوین انتقال هویت فرهنگی توسط مادران به نسل نو در عصر دیجیتال

در جوامع سنتی، مادران از طریق الگوهای شفاهی و عاطفی همچون لالایی ها، قصه ها، پندها و آیین های خانوادگی، نقش اصلی در انتقال هویت فرهنگی و اجتماعی به فرزندان ایفا می کردند. با گسترش فناوری های دیجیتال و شبکه های اجتماعی، این فرآیند دستخوش دگرگونی های عمیقی شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی دگرگونی سازوکارهای انتقال هویت فرهنگی از قالب های سنتی به الگوهای نوین، به این پرسش می پردازد که «مادران در عصر دیجیتال از چه ابزارها و شیوه هایی برای بازتولید و انتقال هویت فرهنگی به نسل نو بهره می گیرند؟» روش تحقیق این مطالعه توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع کتابخانه ای و تحلیل محتوای متون و نمونه های فرهنگی موجود در فضای دیجیتال است. یافته های پژوهش نشان می دهد که لالایی های دیروز در قالب های جدیدی چون پست های تربیتی، محتوای تصویری در شبکه های اجتماعی و تعاملات مجازی مادرانه بازتولید می شوند. مادران ضمن استفاده از بسترهای دیجیتال برای انتقال ارزش های فرهنگی، نوعی تلفیق میان سنت و مدرنیته را رقم می زنند که به بازتعریف نقش آنان در تربیت فرهنگی نسل نو انجامیده است. در نهایت، مقاله نتیجه می گیرد که رسانه های دیجیتال نه تنها موجب گسست فرهنگی نشده اند، بلکه بستری برای تداوم و بازآفرینی هویت فرهنگی در قالبی نو فراهم آورده اند.

Keywords:

انتقال هویت فرهنگی , رسانه های دیجیتال , مادر