کرامت ذاتی عامل ارتقاء ارزشهای تمدنی انسان با رویکردی بر آموزه های قرآن و دیدگاه رهبری

ساختار وجودی انسان بهترین ساختار آفرینش است «لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم» (تین/۴). (که ما انسان را در نیکوترین نظم و اعتدال و ارزش آفریدیم) و دارای ظرفیت و استعداد بالا و والا است و خواهان رسیدن به نامحدود می باشد. از نظر قرآن، انسان موجودی است که از روح خدا در او دمیده شده و از چنان گوهر و وجودی برخوردار است که خداوند دیگر موجودات جهان آفرینش را برای او خلق کرده است و جهان را به گونه ای آفریده که انسان بتواند در جهت بهره وری و ارتقاء خود از آن استفاده کند و تا آنجا او را برتری داده که به فرشتگان دستور داده تا به تعظیم او بپردازند. همه این امور بیانگر این حقیقت است که انسان از کرامت و فضیلت ذاتی برخوردار است و این کرامت در مقام انسانیت اوست. این کرامت بالقوه در تمام انسان ها که باید با طی مسیر کمال و درجات به فعلیت برسد، وجود داشته و می تواند باعث ارتقا یافتن ارزش های تمدنی آنها شود. در این نوشتار با روش تحلیلی-توصیفی و با متدولوژی کتابخانه ای و رویکرد آیات قرآن کریم و دیدگاه رهبری، ارزش های تمدنی برخاسته از وجود انسان و کرامت ذاتی او بر سایر موجودات مانند: برخورداری از روح الهی، آفرینش انسان به دست خدا، انسان های اندیشمند، خلاصه و عصاره خلقت، هدف نهایی خلقت، کمال جو و بینهایت طلب، مختار و آزاد که نشات گرفته از کرامت وجودی اوست، بیان و اثبات می شود.

Keywords:

انسان , ارزش , تمدن , آموزه های قرآن , دیدگاه رهبری