بازخوانی تطبیقی سیر تحول مفاهیم فضا و مکان در تاریخ معماری شرق و غرب از منظر پدیدارشناسی

این مقاله به بازخوانی و مقایسه تطبیقی تحول مفاهیم «فضا» و «مکان» در سنت های معماری شرق (نمونه های چین، ژاپن، معماری اسلامی ایرانی) و غرب (یونانی، رومی، قرون وسطی، رنسانس تا مدرنیسم) از منظر پدیدارشناسانه می پردازد. محور تحلیل، بازخوانی تجربه زیسته ی انسان از محیط ساخته شده به عنوان پدیده ای معنادار حاصل بدنمندی، حافظه و حضور است. با تکیه بر متون کلیدی پدیدارشناسی هایدگر، باشلار، کیسی (پالاسما و مطالعات معمارانه مرتبط)، مقاله نشان می دهد که در حالی که پارادایم های فرهنگی و آیینی مختلف به شکل دهی فضا و مکان کمک کرده اند روندی مشترک از تجرید «فضا» به سمت «هدفمندی معنا در مکان» و سپس بازگشت توجه به تجربه حسی و مکانی دیده می شود. یافته ها تاکید می کنند که خوانش پدیدارشناسانه قادر است گسست های تاریخی را پر کند و یک گفت وگوی میان فرهنگی برای فهم تجربه مکانی فراهم کند.

Keywords:

فضا , مکان , پدیدارشناسی , ma (ژاپن) , jian (چین) , حیاط (معماری اسلامی) , حضور , معماری تجربی