رویکرد منابع قدرت در روابط کار

رویکرد منابع قدرت در روابط کار، یکی از چارچوب های تحلیلی نوین در مطالعه مناسبات میان کارگران، کارفرمایان و نهادهای تنظیم کننده کار است که بر نقش منابع قابل دسترس در شکل گیری و اعمال قدرت تاکید دارد. این رویکرد، قدرت را پدیده ای ثابت و صرفا ناشی از جایگاه رسمی نمی داند، بلکه آن را وابسته به توانایی کنشگران در بهره گیری از منابع مختلف در بسترهای اجتماعی، اقتصادی و نهادی تلقی می کند. بر اساس این دیدگاه، کیفیت روابط کار و میزان اثرگذاری هر یک از طرفین، به نحوه سازمان دهی، هماهنگی و استفاده از منابع موجود بستگی دارد. در سال های اخیر، تحول در ساختار بازار کار، گسترش اقتصاد دیجیتال، افزایش اشتغال غیررسمی و تغییر الگوهای تولید، موجب دگرگونی در منابع سنتی قدرت شده است. در نتیجه، بازیگران روابط کار به ویژه اتحادیه ها، ناگزیر به بازتعریف راهبردهای خود و بهره گیری از شیوه های نوین کنش جمعی شده اند. رویکرد منابع قدرت تلاش می کند این تحولات را تبیین کرده و نشان دهد که چگونه تغییر در دسترسی به منابع و شیوه استفاده از آن ها می تواند توازن قدرت، الگوهای مذاکره و حتی ساختار روابط صنعتی را دگرگون سازد. از این رو، مقاله حاضر به بررسی رویکرد منابع قدرت در روابط کار می پردازد.

Keywords:

روابط کار , منابع قدرت , اتحادیه های کارگری , مذاکره جمعی