ظرفیت های شهر هوشمند در بهینه سازی سیستم اداره زمین بر مبنای الگوی رشد هوشمند

شتاب فزاینده صنعتی شدن در قرن بیستم، شهرهای جهان را با پدیده ای به نام «گسترش بی رویه» مواجه ساخت؛ پدیده ای که همچون زخمی بر پیکره سرزمین، منابع ارزشمند، به ویژه «زمین» را بلعیده است. این توسعه افقی و لجام گسیخته، نه تنها به تخریب محیط زیست و افزایش هزینه های زیرساختی منجر شده، بلکه کیفیت زندگی شهری را نیز به شدت تحت تاثیر قرار داده است. در چنین شرایطی، پارادایم های نوینی همچون «شهر هوشمند» و «رشد هوشمند» به عنوان راهکارهایی برای مقابله با این چالش ها ظهور کرده اند. پژوهش حاضر، با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با استناد به مطالعات کتابخانه ای و تجارب جهانی، به دنبال پاسخ به این پرسش اساسی است که چگونه می توان از قابلیت های شهر هوشمند در چارچوب یک «سیستم اداره زمین» کارآمد، برای تحقق اهداف رشد هوشمند و توسعه پایدار شهری بهره جست. نتایج این پژوهش نشان می دهد که تلفیق فناوری های هوشمند با اصول رشد هوشمند، به ویژه از طریق توسعه میان افزا و بازآفرینی اراضی قهوه ای، می تواند به استفاده بهینه از منابع زمین، کاهش پراکنده رویی و ارتقای کیفیت محیط شهری منجر شود. این مقاله با ارائه یک چارچوب مفهومی و بررسی نمونه های موردی موفق، راهکارهای عملیاتی برای سیاست گذاران و برنامه ریزان شهری ارائه می دهد.

Keywords:

شهر هوشمند , سیستم اداره زمین , رشد هوشمند , توسعه میان افزا , برنامه ریزی شهری , آمایش سرزمین , توسعه پایدار