سنجش و تحلیل فضایی وضعیت آسفالت معابر شهری در مناطق یازده گانه شهر شیراز طی دوره ۱۳۹۵–۱۴۰۰ با رویکرد برنامه ریزی مبتنی بر داده

فرسودگی آسفالت معابر از مهم ترین چالش های کالبدی و مدیریتی کلان شهرهای ایران است که بر ایمنی تردد، آلودگی صوتی، استهلاک خودروها، هزینه های نگهداری و کیفیت زندگی شهروندان تاثیر مستقیم دارد. این پژوهش با هدف سنجش و تحلیل فضایی-زمانی میزان اجرای آسفالت و روکش معابر در مناطق یازده گانه شهرداری شیراز طی دوره شش ساله ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۰ و با رویکرد برنامه ریزی مبتنی بر داده انجام گرفت. داده ها مستقیما از سالنامه آماری شهرداری شیراز استخراج و با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (ArcGIS ۱۰.۸) و روش پهنه بندی (۴ طبقه، رنگ بندی افزایشی از سفید تا کاملا مشکی) تحلیل گردید. نتایج نشان می دهد در این بازه در مجموع ۹٬۰۲۳٬۸۶۷ مترمربع عملیات اجرا شده است. منطقه ۶ با بالاترین حجم و میانگین سالانه در طبقه کاملا مشکی و مناطق ۱ و ۸ در طبقه سفید (کمترین مقدار) قرار گرفتند. پهنه بندی انجام شده، الگویی مرکزگرا و نامتوازن را نشان می دهد؛ به گونه ای که مناطق شمالی و مرکزی (به ویژه منطقه ۶) بیشترین عملیات را دریافت کرده اند. با این حال، این توزیع صرفا نشان دهنده «میزان اجرا» است و لزوما بیانگر «میزان نیاز واقعی» مناطق نیست؛ زیرا برخی مناطق (مانند منطقه ۸ با بافت تاریخی یا مناطق جدیدتر) ممکن است به طور طبیعی نیاز کمتری به روکش داشته باشند.

Keywords:

آسفالت معابر , پهنه بندی , برنامه ریزی مبتنی بر داده , توزیع خدمات شهری , کیفیت زندگی , شهر شیراز